Ασθμαίνω.
Ασθμαίνω.
-Αυτή η ασθένεια μεταδίδεται με το βλέμμα
Ερωτευμένοι εραστές πέθαναν πρώτοι, τι καλά
Πέθαναν πρώτοι.
Πιο μετά πανικός και χαμός και τρόμος για ζωή,
Ποια ζωή; Τι είπες; Ποια ζωή; Μη με κοιτάς.
Δεν σε κοιτώ
Μοιραστήκαν γυαλιά και οδηγίες, γενικές απεργίες
Πανικός, ένας χαμός. Τρόμος, μη με κοιτάς. Δε σ' έχω δει.
Μυωπική αφαιρετικότητα συγχωνεύει τα πράγματα και τις έννοιες για να μη ξεχωρίσεις τίποτα, παρά μουντά, ασύνδετα χρώματα να κατασπαράζει το ένα το άλλο. Και αυτό είναι νόμος.
Ναι είναι νόμος του κράτους
-Ποιος είναι αυτός, ο τρελός, ο κακός, ο ζαλισμένος, ο φτωχός, ασυνείδητος, οκνός, φρικτός, καμπουριασμένος και μόνος ; ΕΝΟΧΟΣ. Εσύ. Εγώ.
-Ασθμαίνω.
Χαμογελώ. Είπαμε. Είμαι γελοίος.
Χαμογελώ. Και ας αδιαφορήσετε. Χαμογελώ. Και ας μη με ξέρετε, δεν έχετε καν ακούσει για μένα από τρίτους.
Χαμογελώ. Δεν έχετε ακούσει το λυγμό μου που βγαίνει μέσα από το βραχνό λαιμό μου πηχτός, τραβώντας μέσα του πικρό, δηλητηριώδες σάλιο, αίμα και γρέζι. Γρέζι από τον τόρνο που κατεργάστηκε την κρύα σιδερένια καρδιά μου.
Χαμογελώ. Έχει ξεχαστεί η ύπαρξη μου, μήπως δεν υπήρξα ποτέ;
Χαμογελώ. Μα είμαι κάπου μέσα σας.
Ποιος είναι αυτός, ο τρελός, ο κακός, ο ζαλισμένος, ο φτωχός, ασυνείδητος, οκνός, φρικτός, καμπουριασμένος και μόνος ;
ΕΙΜΑΙ ΓΕΛΟΙΟΣ ΝΑΙ.
Κυλιέμαι και στο χώμα, ντρέπομαι, κραυγάζω, υποφέρω, σας λέω αλήθεια δε το θέλω
(μα και φυσικά το θέλω. Το θέλω όσο τίποτε άλλο στο κόσμο)
Χαμογελώ με τα σάλια μου να στάζουν στο τρεμάμενο πιγούνι μου.
Είμαι ενοχλητικός, πολύ ενοχλητικός. Για δέσιμο.
Ψιθυρίζω. Δεν είμαι σαν εσάς. Εγώ είμαι εγώ. Είμαι ελεύθερος....
Ποιος είναι αυτός, ο τρελός, ο κακός, ο ζαλισμένος, ο φτωχός, ασυνείδητος, οκνός, φρικτός, καμπουριασμένος και μόνος ;
Προφήτευα μια κοινωνία αγγέλων, είχα ως βήμα ένα καφάσι της λαϊκής.
Γύρω μου συνέρεε κόσμος πολύς και όλοι τους αφήναν το κατιτίς.
