νούμερο 186

Και με το τελευταίο αυτό ποστ, το μπλογκ αυτό κυρίες και κύριοι κάνει το θεαματικό (*γρύλοι*) του κλείσιμο. Πολύ κράτησε κιόλα. Πότε περάσανε δυόμισι χρόνια; Ο σκοπός για τον οποίο δημιουργήθηκε αυτό το βλογ λοιπόν δεν αντικατοπτρίζει πια τη σημερινή Δάφνη. Θα παραμείνει πάντως εδώ για λόγους αρχείου.
ΙΔΟΥ το καινούργιο λινκ, όπου ελπίζω τα ποστ να γίνουν πιο ενδιαφέροντα και ταυτόχρονα *αχμ* εγώ πιο ώριμη.
*κουνάει μαντήλι* αντίο παλιόφιλε! θα σε θυμόμαστε καμιά φορά έτσι λίγο για να φέρνουμε στο μυαλό μας τα παλιά. σνιφ! ＼(￣O￣)

Love me, love me!

The second time you fall in love with someone, you’re going to feel so relieved. When you get your heart broken for the first time, you can’t imagine loving someone else again or having someone else love you. You worry about your ex finding love before you do, you worry about being damaged goods. And then it happens. Someone else loves you and you can sleep well at night.
The second time you fall in love with someone, it’s going to feel different. The first time felt like a dream almost. You were untouched, untainted by anyone. You accepted love with wide open arms and desperation. “Love me, love me, love me!” So you did. And then it fell apart and left you shocked to the core. You realized that people could be cruel and break your heart. You realized that people could stop meaning the sweet things they said to you just yesterday. So when you go into it again, you’re going to keep in mind everything that you’ve learned. You’re going to say, “Love me, love me, love me…until you don’t. In which case, I would like some advance warning. Thanks!”
The second time you fall in love with someone, you’re going to compare it to your first love. That’s okay. That’s natural. You’re going to be studying the new love with judgement and wariness. “My ex never liked broccoli. Why the hell does this one eat so much broccoli?!” Discovering that you have the ability to love multiple people who are different and feel different is initially very jarring. Loving an unfamiliar body will leave you disoriented and in dire need of a map. That’s okay too. That’s to be expected. Just ask the new love for directions.
The second time you fall in love with someone, you’re going to suffer from a bout of amnesia. You’re going to poke and prod at your lover’s body and be like, “Wait, how do I do this again? How do I love you? I think it starts with us having a moment together in some coffee shop, right?” It’s going to feel scary at first. Falling in love is sort of like riding a bike though. You never really forget.
The second time you fall in love with someone, you’ll be a more sane person. Your first love is when you get all of your insanity out. You behave like an insane monster because your mind is freaking out about all these new powerful feelings. By the second time, however, you have an idea of what works and what doesn’t. It’s by no means perfect. The insanity will make a cameo at some point. “Peek a boo. I’m here! Hope you didn’t forget about me!” But you can usually shoo it away after a while.
The second time you fall in love with someone, you will hopefully have better sex. Do not quote me on this. (ha!)

The second time you fall in love with someone will still be exciting and you might even talk about moving in together or marriage. It will feel more “adult.” You have no idea what adult love actually is but you think it involves making coffee for each other in the morning and maybe even getting a dog. “This is my dog, Xan. I got him with the second person I fell in love with because that’s what you do! The first person I was in love with would’ve killed a dog.”
The second time will not be the first time. The first time is an insane magical life gift that you can never reclaim. But that’s okay. The second time is more real anyway. The second time can involve some amazing love.

Source: ( x )

I'd like to undress you, everything you're wearing and dress you the way I want, Persian theme, why not, a decorated heavy collar around your neck, with little chains dangling, tiny chains decorating it, I'd leave your chest uncovered, your breasts decorated with silver around them, bangles around your torso, wrists and ankles, with little bells that'd make gentle music when I'd be fucking you, your nipples stretched with little weights hanging from them and connected to the collar, bells on them as well; heavy make up on your eyes and lips and earrings hanging heavy from your ears, many layers of thin silk around you, veils, and you completely naked underneath, naked but filled from both entrances with the devices I'd have put there, remote controlled, teasing you, torturing you, making you drool while you nuzzle my feet and kiss them, worship them unable to look up at me. And then I'd fuck you for as long as I'd want to and the soft music of the bells would fill the room and when I was satisfied I'd just leave you there, fucked and sticky. But it wouldn't be bad, would it?, because the only one hurting would be you.

Because some good sex stuff most certainly heals the soul a tiny bit.
taken from Harry.

Θα ήταν καλύτερα αν ερχόσουν την ίδια πάντα ώρα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις τ’ απόγευμα από τις τρεις θ’ αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις πια θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και θ’ ανησυχώ. Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε λάχει, δε θα ξέρω ποτέ τι ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της…Χρειάζεται κάποια τελετή.

-miss you.
-more.

27012010

ήμανε έτοιμη να κάνω ένα τιτανοτεράστιο ποστ όταν συνειδητοποίησα ότι αυτή που έγραφε δεν ήμουν εγώ, αλλά η 17χρονη Δάφνη.  
No need clinging to stuff that's already turned to dust. 
I will keep the good part and I finally came to terms with that.

The sunlights differ, but there is only one darkness.

Εχθές αργά το βράδυ, μέσα στο Χ14, οδεύοντας προς την ταπεινή μου οικία, διάβασα τις τελευταίες σελίδες του The Dispossessed.
Τις δυο τελευταίες μέρες ρούφηξα τις τελευταίες 100 σελίδες του βιβλίου λες και δεν υπήρχε αύριο. 
Λίγο πριν φτάσω στην τελευταία σελίδα, σκεφτόμουν ότι θα'θελα πολύ να γράψω ένα ποστ γι'αυτό το βιβλίο. (Να και ένα από τα πολλά πράγματα που δεν έχω κάνει ποτέ! :D) Και βρήκα τον πολυπόθητο τίτλο στις τελευταίες παραγράφους... it just clicked! 

Όταν μου έδωσε ο Δημήτρης το βιβλίο, το είχα πάρει πολύ χλιαρά-είμαι και λίγο χαζεμένο οπότε μου πήρε αρκετές σελίδες να πιάσω την ουσία. Ώσπου κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι σκεφτόμουν το βιβλίο σε άσχετες στιγμές, αναζητούσα κριτικές, απόψεις, διάβαζα άρθρα σχετικά με τον αναρχισμό-αυτό ήταν· ερωτεύτηκα!
Είναι λες και περίμενα αυτό το βιβλίο όλη μου τη ζωή. (!)
Είναι αυτό που λένε ότι εκεί γύρω στα 20 ανακαλύπτεις ένα βιβλίο που σου αλλάζει τη ζωή. Θαύμα! Δεν νομίζω να έχω χαρεί κάποιο βιβλίο τόσο όσο αυτό. Μου έδωσε τροφή για σκέψη, ακόμα και όσον αφορά τη μετάφραση του τίτλου στα ελληνικά.

(Dispossessed: Deprived of possession. Ο τίτλος αναφέρεται λοιπόν στους Anarresti, έναν ολόκληρο λαό, και όχι στον κύριο χαρακτήρα του βιβλίου-στα ελληνικά έχει μεταφραστεί Ο Αναρχικός των Δύο Κόσμων, το οποίο θεώρησα σάπιο και με έπιασε μανία να ψάξω πώς μπορεί να μεταφραστεί αλλιώς. Κιούμπι χαντ σαμ αηντίαζ. Ανυλαείς, Ανιδιοκτήμωνες, Παρακτήμωνες)

Όσο διάβαζα το βιβλίο έβρισκα κομμάτια του εαυτού μου είχα θάψει πριν από πολύ καιρό, για άγνωστους λόγους.

Ποτέ δεν μου άρεσε να ασχολούμαι με την πολιτική, και ούτε θα αλλάξει ποτέ αυτό. Στα είκοσί μου, πάντως, επιτέλους κατάφερα να κατανοήσω ένα μικρό κομμάτι του πώς λειτουργεί ένα σύστημα βασισμένο στην ακτημοσύνη (ή ακτησία). (χειροκρότημα παρακαλώ) Και ότι μπορεί να μην είναι κάτι ουτοπικό, όπως και το τι τρύπες μπορεί να έχει στη λειτουργία του.

Τελοσπάντων, ποτέ δεν ήμουν καλή με τα λόγια. Αδυνατώ να γράψω έστω και μία γραμμή κριτικής ακόμα και για το πιο απλό βιβλίο, και θέλω να σπουδάσω και Σημειολογία πανάθεμά με. 

Α, σχετικό και με το βιβλίο: γλωσσική σχετικότητα. Άξιο μελέτης όπως και ο αναρχισμός στην τέχνη.

Μιούζικ πληζ!

Ιδού υπέροχα κουόουτς.

It is our suffering that brings us together. It is not love. Love does not obey the mind, and turns to hate when forced. The bond that binds us is beyond choice. We are brothers. We are brothers in what we share. In pain, which each of us must suffer alone, in hunger, in poverty, in hope, we know our brotherhood. We know it, because we have had to learn it. We know that there is no help for us but from one another, that no hand will save us if we do not reach out our hand. And the hand that you reach out is empty, as mine is. You have nothing. You possess nothing. You own nothing. You are free. All you have is what you are, and what you give.

You can’t crush ideas by suppressing them. You can only crush them by ignoring them. By refusing to think, refusing to change.  

Suffering is the condition on which we live. And when it comes you know it. You know it as the truth. Of course it's right to cure diseases, to prevent hunger and injustice, as the social organism does. But no society can change the nature of its existence. We can't prevent suffering. This pain and that pain, yes, but not Pain. A society can only relieve social suffering - unnecessary suffering.  The rest remains. The root, the reality. 

If you evade suffering you also evade the chance of joy. Pleasure you may get, or pleasures, but you will not be fulfilled. You will not know what it is to come home.

If a book were written all in numbers, it would be true. It would be just. Nothing said in words ever came out quite even. Things in words got twisted and ran together, instead of staying straight and fitting together. But underneath the words, at the center, like the center of the Square, it all came out even. Everything could change, yet nothing would be lost. If you saw the numbers you could see that, the balance, the pattern. You saw the foundations of the world. And they were solid. 

Fulfillment, Shevek thought, is a function of time. The search for pleasure is circular, repetitive, atemporal, The variety seeking of the spectator, the thrill hunter, the sexually promiscuous, always ends in the same place. It has an end. It comes to the end and has to start over. It is not a journey and return, but a closed cycle, a locked room, a cell. 
Outside the locked room is the landscape of time, in which the spirit may, with luck and courage, construct the fragile, makeshift, improbable roads and cities of fidelity: a landscape inhabitable by human beings. 
It is not until an act occurs within the landscape of the past and the future that it is a human act. Loyalty, which asserts the continuity of past and future, binding time into a whole, is the root of human strength; there is no good to be done without it.



Ωριμάζοντας εύχομαι στον αδαή μου εαυτό να διαβάσει όσα περισσότερα ανάλογα βιβλία γίνεται.  

πιες: Δε μπορώ να εκφράσω πόσο ευγνώμων είμαι που μου έδωσες αυτό το βιβλίο, Cubi. :3 Θα σου φτιάχνω όλα τα γλυκά του κόσμου συνέχεια. (◡ ‿ ◡ ✿)

856

Περιμένω το φαγητό να γίνει και αποφάσισα να γράψω ένα ράνδομ ποστ. (λες και τα υπόλοιπα δεν είναι ράνδομ.)

Ας πούμε τα πράγματα χύμα.
Το τέλος του εξαμήνου πάντοτε σου γαμεί το είναι. Αμ, καλά θα'ταν να είναι και ένα νορμάλ εξάμηνο! Αλλά όχι. Έπρεπε να περάσουμε τα χίλια κύματα, μα τα γένια του Ποσειδώνα. Καταλήψεις επί καταλήψεων απεργίες ασυνεννοησία ανοργανωσιά σκατά με ρίγανη κι αυγά. Και σα να μην έφτανε αυτό, πάνω που αγκομαχώντας και καταϊδρωμένοι φτάσαμε στην τελική ευθεία με τις παραδόσεις εργασιών (έχοντας πασαλείψει σε χείριστο βαθμό την ύλη όπως και τα πρακτικά πράγματα που θα έπρεπε να έχουμε μάθει) ΤΣΟΥΠ να τη και η επ'αόριστον απεργία του μετρό. Αααααααυτά είναι. Αγαπητέ αναγνώστη, διαβάζεις το κείμενο μιας άυπνης, κουρασμένης, τσατισμένης, βρεγμένης  και πεινασμένης γκρινιάρας. Έχεις δοκιμάσει να κάνεις τη διαδρομή ΤΕΙ Αθήνας - ρέμα Χαλανδρίου χωρίς μετρό; Όχι; ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΧΑΝΕΙΣ! ^_^
Πέραν αυτού-το χέρι μου έφτασε κοντά στη νέκρωση μετά τις εργατοώρες ζωγραφικής για την Εικονογράφηση. Ντεντ. Ζίρο. Νιλ.
Γενικώς. Σήμερα ήταν μια σχετικά σκατένια μέρα, από αυτές που δεν ξεκινάνε καλά και θες να αναποδογυρίσεις κάθε τραπέζι στο διάβα σου. 
Πού θέλω να καταλήξω (εκτός της γκρίνιας):
Δε με νοιάζει που ήταν μια σκατένια μέρα. Καθόλου.

1. Η δουλειά μου στην εικονογράφηση (πέραν κάποιων μικροδιορθώσεων εννοείται) χαρακτηρίστηκε επαγγελματική. Από μια εξαιρετική γραφίστρια.
   Έφυγα από την αίθουσα κατάκοπη αλλά πολύ ορεξάτη και με χαμόγελο.
2. Το φαινόμενο Τζο ή αλλιώς Φλιν ή αλλιώς Μπανανίτο. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εσένα, Φλιν-you keep me sane σε αυτό το μάταιο κόσμο. No more words needed.
3. Cubi. Αυτό δεν περιγράφεται σε μια παράγραφο, σαμντέη θα τακτοποιηθεί και τούτο με ποστ-σεντόνι. Βασικά, qb was like a lightining bolt out of nowhere, turned everything upside down and inside out and turns my Happy switch on without even trying. *hugs*

Ναι λοιπόν. Είχε τόσο καιρό να συμβεί αυτό το δε με νοιάζει που νόμιζα ότι ήταν ένα μακρινό όνειρο. Σπίκινγκ οφ ντριμς, έχω τόσο άγχος για τα πάντα (σχολή-υποχρεώσεις-υγεία-φαϊ-σχέσεις) που ο ύπνος μου είναι σχεδόν πάντα ανήσυχος και γεμάτος υπερβολικά περίεργα όνειρα. Σημείωση: δεν έχω ξεκουραστεί πραγματικά από την 25η Νοεμβρίου. Σκατά; Why, self? Πιστεύω πως όταν ξαναρχίσω κολύμβηση όλα θα είναι καλύτερα.

No more drama, Δάφνη, no more drama. 

(άσχετο) πιες: ΑΣΕ που το ΤΕΙ είναι γεμάτο συνθήματα για τη Βίλλα Αμαλίας. Δε θα επεκταθώ πλην του ότι γαμώ το κέρατό σου βλάχε επαναστάτη του κώλου, που νομίζεις ότι γράφοντας με σπρέι στον οποιοδήποτε τοίχο και δη του ιδρύματος, θα κάνεις την αλλαγή ενάντια στο κατεστημένο και πούτσες μπλε.

have you

ever felt someone's very existence pulling you so close that you even forget how to breathe?

What was that called again?

The lady was talking but I couldn't really listen to what she was saying. Everything around me was a blur and there were only some distant buzzing sounds. Some music? I danced a little bit to the tune, I liked it. So many colours around! But this time they failed to distract me.

I was glad you were paying close attention to her and not to me because my jaw kind of dropped slowly to the floor when I was looking at your face.
You...smiled. *insert starry-eyed racoon*
And it felt really really really warm inside.
Actually-it's been a long time since I felt so safe. 

Yes, I'm having trouble  letting my guard down but hey-it's so damn worth it. I promise I'll open up now.

(for some reason this song popped in my head.)

Απουσία.

Σωτήρης-υπήρξε στην ταπεινή μου ζωή ακριβώς 21 μήνες.
Ο Σωτήρης ήταν από τους ανθρώπους που συναντώ και τους συμπαθώ απευθείας, και τους έχω αδυναμία για την υπόλοιπή μου ζωή-ιντουίσχιον; (όπως την Κλαίρη, την Άλκηστη, τον Αλέξανδρο, το Μήτσο και προσφάτως τον Γκάρρετ (!) )
Άνθρωπος απλός. Άνθρωπος με χαμόγελο (και τσιγάρο...) στα χείλη. Ήρεμος, με αυτό το στιλ το ιδιαίτερο που είχε, λιγομίλητος.
Τον ένιωσα πιο πολύ πατέρα μου από τον δικό μου.
Οι τελευταίοι μήνες είναι σα μια μουτζούρα. Θυμάμαι την αγωνία που με έτρωγε και θυμάμαι τη στιγμή που μου ανακοίνωσε ο Διομήδης τι συνέβαινε. Είναι αυτό που λένε ότι βουλιάζει η καρδιά σου-δυο φορές το'χω νιώσει στη ζωή μου. Εκείνη και μια άλλη. Αυτό που πραγματικά πρέπει να καθίσεις σε μια καρέκλα γιατί νιώθεις να χάνεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Όσοι δε το έχετε νιώσει, σας εύχομαι να μη το νιώσετε ποτέ. Ήξερα τι θα συνέβαινε μέσα τους επόμενους μήνες.
Οι τελευταίες βδομάδες-μια μόνιμη αναμπουμπούλα και τα νεύρα όλων ήταν κρόσια.
Ο Σωτήρης, η σκιά.

Το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, μιλούσα με την Ιωάννα στο σκαηπ. Πολλές ώρες. Της έλεγα πώς αισθάνομαι και πώς έχουν τα πράγματα. Δεν ήμουν εκεί όμως-το μυαλό μου ταξίδευε εκεί όπου ήταν ο Σωτήρης. Ανάμεσα στη γυναίκα του, το παιδί του και τους κοντινούς του φίλους. Ένιωθα κάπως που δεν μπορούσα να είμαι εκεί. Γιατί δεν ήμουν εκεί;; Ίσως αρκέστηκα στη δικαιολογία "ήταν ξαφνικό και είμαι πολύ κουρασμένη".
Αργά το βράδυ, με το που έκλεισα τον υπολογιστή, χτύπησε το κινητό μου.
Ένα μήνυμα: ΠΕΘΑΝΕ.
Καθόμουν στο κρεβάτι αρκετή ώρα, μην ξέροντας πώς να αντιδράσω. Δεν αντέδρασα. Σκεπάστηκα και με πήρε ο ύπνος.
Δεν έκλαψα. Ούτε το επόμενο πρωί, ούτε τις επόμενες μέρες. Δεν είναι επειδή το περίμενα-είναι επειδή δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ο Σωτήρης δεν είναι εδώ πια.

Ξέρετε κάτι, ίσως οι κηδείες να γίνονται για να καταλάβει πραγματικά ο κόσμος ότι ένας άνθρωπος έφυγε. Πέρα από τις θρησκευτικές πούτσες. Νομίζω ότι το να βλέπεις να βάζουν έναν αγαπημένο σου σ'ένα ξύλινο κουτί, να τον θάβουν στο χώμα και μετά να χαζεύεις την παρέλαση συγγενών και φίλων να ρίχουν λουλούδια μέσα σε μια τρύπα στο χώμα (όπου υπάρχει ο αγαπημένος σου και τότε, ΤΟΤΕ συνειδητοποιείς ότι δεν θα τον ξανακοιτάξεις στα μάτια, δεν θα τον ξαναγκαλιάσεις, δεν θα του ξανακρατήσεις το χέρι) είναι αρκετά σκληρό.
Θα ήθελα να με κάψουν και να σκορπίσουν τις στάχτες μου στον Άρη (αναφορά στην ταινιάρα Mr.Nobody).
Και όταν πεθαίνει κάποιος μετά τι κάνεις; Ό,τι κάνει και όλη η υπόλοιπη ανθρωπότητα, θρηνείς, αρνείσαι να το ξεπεράσεις, παθαίνεις κρίσεις, κοιτάς για ώρες μια ταφόπλακα και την υπόλοιπη ζωή σου τον θυμάσαι σαν μια γλυκιά (ή και όχι) ανάμνηση.

Δεν έχω νιώσει πώς πραγματικά είναι να χάνεις κάποιον-δεν έζησα με το Σωτήρη όλη μου τη ζωή. Παρ'όλ'αυτά για πολλές βδομάδες η απουσία του με χτυπούσε σαν κεραυνός σε ανύποπτο χρόνο.

Εγώ ως Δάφνη δεν φοβάμαι το θάνατο. Από τους μεγαλύτερούς μου φόβους είναι όμως να πάρει ο θάνατος κάποιον που αγαπώ.

Δεν ξέρω γιατί έγραψα τώρα αυτό το ποστ. Ίσως για να νιώσω εγώ η ίδια καλύτερα. Ίσως γιατί από χτες μελαγχολώ. Ίσως επειδή αδυνατώ να κάνω εργασίες για τη σχολή και αισθάνομαι ότι θα επέλθει παταγώδης αποτυχία.

πι.ες.: από δω και στο εξής δεν θα αποφεύγεται το όνομά του-είναι ο Διομήδης. θα το λέω και θα το γράφω για να καθαρίσω πιο πολύ τα μέσα μου.
πι.ες.2: το ξέρω ότι με αυτό δε θα αλλάξετε γνώμη γιατί απλά δε σας νοιάζει-αλλά ξανασκεφτείτε πόσα τσιγάρα κάνετε κάθε μέρα.

(one month later)

Strange how my posts this year eventually changed from self-loathing stuff to something more interesting. (still-my writing here is always inchorent and often kind of annoying even to myself)
Sure, the few people close to me helped quite a lot (especially the one this past month), but I can proudly say I owe most of the change to myself. It wasn't easy, that's for certain, but going through constant changes for a year left me satisfied and with a renewed hunger for adventure. Onwards, then.

30.12.2012

...will be marked as the day I officially fell in love with Porcupine Tree.

I think the universe purposefully created circumstances in which I never actually got to listen to them... until a certain event occured in my life. And boom! There. Intimacy in its finest and purest form.

χρόνος ο πανδαμάτωρ (;)

I did not count the days or the weeks or the months. Time is an illusion that only makes us pant. I survived because I forgot even the very notion of time.

People assume that time is a strict progression of cause to effect, but actually from a non-linear, non-subjective viewpoint - it's more like a big ball of wibbly wobbly... time-y wimey... stuff. 

They always say time changes things, but you actually have to change them yourself. 

Time is a created thing. To say 'I don't have time,' is like saying, 'I don't want to'. 

Πριν της πεις ότι την αγαπάς, βεβαιώσου ότι δεν είσαι: Καυλωμένος, μεθυσμένος, μοναχικός, απελπισμένος, λυπημένος, θυμωμένος, ή πεινασμένος.

μόνο τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύ μπορεί να καταστρέψει κάποιος την ψυχή σου. νιώθω ότι είναι ανεπανόρθωτο τελικά. 

φοβάμαι. μόνο αυτό. 

δεν έχω όρεξη ούτε κωλοδάχτυλο να κάνω. 

So what about the ghosts of the past?

I mean, do they keep chasing you forever? Even if it's rarely-do they? They say that when an experience has been dreadfully painful, you can't just spit it out and forget about it, you gotta keep it inside and move on. Is that true? Hell, does Time really heal all? 
Most probably there will always be some dark pieces in your heart. Like, forever. I came to the conclusion that however horrible these expreriences might be, they really do make you who you are today-a stronger (but often much more incredulous-be that a blessing or a curse) person.

The thing is-I've been struggling to keep them ghosts out of my current close relationships. But whenever you get romantically involved with someone, you inevitably compare some of their traits to that one person who once gave you a pretty hard time when you gracefully offered them your heart on a plate. 

Anyway. I'm pretty optimistic about the future and I think I can cope with having the ghosts around-I won't let them take me away. I have to remember not to feed them. :D

I woke up with a big smile today! おはようございます！＾＿＾

(｡´ ‿｀♡)

Η ομορφιά βρίσκεται εκεί που δεν την περιμένεις.
Ξαφνικά συμβαίνει μια συμπαντική συνάντηση, κι εκεί που όλα είχαν τόνους του γκρι*, εμφανίζονται παντού ουράνια τόξα.

Εσύ έχεις ζήσει ποτέ σε όνειρο στην πραγματική σου ζωή; Στον ξύπνιο σου δηλαδή;

-

Εσύ έχεις ζήσει ποτέ πραγματικά σε ένα όνειρό σου; Στον ύπνο σου δηλαδή;

Τελευταία όλα μου φαίνονται σουρεάλ. Οι καταστάσεις, οι συναντήσεις και οι άνθρωποι. Πολύ συχνά, εδώ και κανένα δίμηνο-τρίμηνο, όταν βρίσκομαι με κάποιον/κάποιους στο ίδιο μέρος, αναγκάζομαι καμιά φορά να αναρωτηθώ για ένα νανοσεκόντ αν όντως βρίσκομαι εκεί. Την ακριβώς επόμενη στιγμή απλά επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Ακούγεται πολύ μπερδεμένο ακόμα και για μένα -__-" Αλλά ένιγουεηζ, δεν είναι αυτό το θέμα.

Ποιο είναι το θέμα; Η Δάφνη είναι ευτυχής και προσπαθεί να ανοιχτεί και να μην είναι καχύποπτη προς όλους! Ποιος να το πίστευε.

Βρήκε κι ένα μυαλό σαν το δικό της αλλά πολύ πιο χμμμμμ ανεπτυγμένο θα έλεγα 
(°◡°♡).:｡ εκεί μέσα αυτό το μυαλό έχει όλα όσα ήθελε ποτέ να κάνει αλλά δεν έβρισκε ποτέ κάποιον να της τα εξηγήσει-και ταρατατζούμ! Αφίχθη από το πουθενά.

Σήμερα έζησα ένα όνειρο σε μια σκοτεινή αίθουσα προβολής. Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω γιατί. Ίσως να φταίει και η κούραση.

Α!

Valtari. Αχ βαχ. Εκτός από τον ύπνο που με πήρε σε κάποια φάση, με πήραν και τα ζουμιά 2-3 φορές. Για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά. Κατάρα! Είμαι μια παλιοσυναισθηματική.

υ.γ.: χέρια πλεγμένα. σνιφ

*καμία απολύτως αναφορά στο αηδιαστικό κατασκεύασμα επονομαζόμενο 50 Αποχρώσεις του Γκρι.

cold coffee

i might not be the right one, it might not be the right time, but there’s something about us i’ve got to do, some kind of secret i will share with you

(kind of irrelevant but might need in the future)

I'm close to giving up again. But dude, I do love my art and I promised a while ago I would never give up for anyone or anything because I may be a total spazz with few communicating/oral skills, but I love myself and my creations.

In other news, in desperate need of someone new to share my troubed thoughts with. Why am I constantly bored and searching for renewal in the wrong places?

#BA55D3 mediumorchid

Your dominant hues are red and blue. You're confident and like showing people new ideas. You play well with others and can be very influential if you want to be.

Your saturation level is medium - You're not the most decisive go-getter, but you can get a job done when it's required of you. You probably don't think the world can change for you and don't want to spend too much effort trying to force it.

Your outlook on life is brighter than most people's. You like the idea of influencing things for the better and find hope in situations where others might give up. You're not exactly a bouncy sunshine but things in your world generally look up.

been listening to this all afternoon
oh wait
it's 11.28
shit
I hate that time passes by so fast when you're upset.

I would die for you.
Who would you die for?
If anyone?