Εχθές αργά το βράδυ, μέσα στο Χ14, οδεύοντας προς την ταπεινή μου οικία, διάβασα τις τελευταίες σελίδες του The Dispossessed.
Τις δυο τελευταίες μέρες ρούφηξα τις τελευταίες 100 σελίδες του βιβλίου λες και δεν υπήρχε αύριο.
Λίγο πριν φτάσω στην τελευταία σελίδα, σκεφτόμουν ότι θα'θελα πολύ να γράψω ένα ποστ γι'αυτό το βιβλίο. (Να και ένα από τα πολλά πράγματα που δεν έχω κάνει ποτέ! :D) Και βρήκα τον πολυπόθητο τίτλο στις τελευταίες παραγράφους... it just clicked!
Όταν μου έδωσε ο Δημήτρης το βιβλίο, το είχα πάρει πολύ χλιαρά-είμαι και λίγο χαζεμένο οπότε μου πήρε αρκετές σελίδες να πιάσω την ουσία. Ώσπου κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι σκεφτόμουν το βιβλίο σε άσχετες στιγμές, αναζητούσα κριτικές, απόψεις, διάβαζα άρθρα σχετικά με τον αναρχισμό-αυτό ήταν· ερωτεύτηκα!
Είναι λες και περίμενα αυτό το βιβλίο όλη μου τη ζωή. (!)
Είναι αυτό που λένε ότι εκεί γύρω στα 20 ανακαλύπτεις ένα βιβλίο που σου αλλάζει τη ζωή. Θαύμα! Δεν νομίζω να έχω χαρεί κάποιο βιβλίο τόσο όσο αυτό. Μου έδωσε τροφή για σκέψη, ακόμα και όσον αφορά τη μετάφραση του τίτλου στα ελληνικά.
(Dispossessed: Deprived of possession. Ο τίτλος αναφέρεται λοιπόν στους Anarresti, έναν ολόκληρο λαό, και όχι στον κύριο χαρακτήρα του βιβλίου-στα ελληνικά έχει μεταφραστεί Ο Αναρχικός των Δύο Κόσμων, το οποίο θεώρησα σάπιο και με έπιασε μανία να ψάξω πώς μπορεί να μεταφραστεί αλλιώς. Κιούμπι χαντ σαμ αηντίαζ. Ανυλαείς, Ανιδιοκτήμωνες, Παρακτήμωνες)
Όσο διάβαζα το βιβλίο έβρισκα κομμάτια του εαυτού μου είχα θάψει πριν από πολύ καιρό, για άγνωστους λόγους.
Ποτέ δεν μου άρεσε να ασχολούμαι με την πολιτική, και ούτε θα αλλάξει ποτέ αυτό. Στα είκοσί μου, πάντως, επιτέλους κατάφερα να κατανοήσω ένα μικρό κομμάτι του πώς λειτουργεί ένα σύστημα βασισμένο στην ακτημοσύνη (ή ακτησία). (χειροκρότημα παρακαλώ) Και ότι μπορεί να μην είναι κάτι ουτοπικό, όπως και το τι τρύπες μπορεί να έχει στη λειτουργία του.
Τελοσπάντων, ποτέ δεν ήμουν καλή με τα λόγια. Αδυνατώ να γράψω έστω και μία γραμμή κριτικής ακόμα και για το πιο απλό βιβλίο, και θέλω να σπουδάσω και Σημειολογία πανάθεμά με.
Α, σχετικό και με το βιβλίο: γλωσσική σχετικότητα. Άξιο μελέτης όπως και ο αναρχισμός στην τέχνη.
Μιούζικ πληζ!
Ιδού υπέροχα κουόουτς.
It is our suffering that brings us together. It is not love. Love does not obey the mind, and turns to hate when forced. The bond that binds us is beyond choice. We are brothers. We are brothers in what we share. In pain, which each of us must suffer alone, in hunger, in poverty, in hope, we know our brotherhood. We know it, because we have had to learn it. We know that there is no help for us but from one another, that no hand will save us if we do not reach out our hand. And the hand that you reach out is empty, as mine is. You have nothing. You possess nothing. You own nothing. You are free. All you have is what you are, and what you give.
You can’t crush ideas by suppressing them. You can only crush them by ignoring them. By refusing to think, refusing to change.
Suffering is the condition on which we live. And when it comes you know it. You know it as the truth. Of course it's right to cure diseases, to prevent hunger and injustice, as the social organism does. But no society can change the nature of its existence. We can't prevent suffering. This pain and that pain, yes, but not Pain. A society can only relieve social suffering - unnecessary suffering. The rest remains. The root, the reality.If you evade suffering you also evade the chance of joy. Pleasure you may get, or pleasures, but you will not be fulfilled. You will not know what it is to come home.
If a book were written all in numbers, it would be true. It would be just. Nothing said in words ever came out quite even. Things in words got twisted and ran together, instead of staying straight and fitting together. But underneath the words, at the center, like the center of the Square, it all came out even. Everything could change, yet nothing would be lost. If you saw the numbers you could see that, the balance, the pattern. You saw the foundations of the world. And they were solid.Fulfillment, Shevek thought, is a function of time. The search for pleasure is circular, repetitive, atemporal, The variety seeking of the spectator, the thrill hunter, the sexually promiscuous, always ends in the same place. It has an end. It comes to the end and has to start over. It is not a journey and return, but a closed cycle, a locked room, a cell.
Outside the locked room is the landscape of time, in which the spirit may, with luck and courage, construct the fragile, makeshift, improbable roads and cities of fidelity: a landscape inhabitable by human beings.
It is not until an act occurs within the landscape of the past and the future that it is a human act. Loyalty, which asserts the continuity of past and future, binding time into a whole, is the root of human strength; there is no good to be done without it.
Ωριμάζοντας εύχομαι στον αδαή μου εαυτό να διαβάσει όσα περισσότερα ανάλογα βιβλία γίνεται.
πιες: Δε μπορώ να εκφράσω πόσο ευγνώμων είμαι που μου έδωσες αυτό το βιβλίο, Cubi. :3 Θα σου φτιάχνω όλα τα γλυκά του κόσμου συνέχεια. (◡ ‿ ◡ ✿)
