Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα life. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα life. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2012
I shall quote about thee
There are two people you’ll meet in your life. One will run a finger down the index of who you are and jump straight to the parts of you that peak their interest. The other will take his or her time reading through every one of your chapters and maybe fold corners of you that inspired them most. You will meet these two people; it is a given. It is the third that you’ll never see coming. That one person who not only finishes your sentences, but keeps the book.
Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012
Τρίτη 31 Μαΐου 2011
όλοι φεύγουν.
γιατί;
Κουράστηκα να βλέπω ανθρώπους να φεύγουν.
Ναι.
Το ξέρω ότι φεύγουν για το δικό τους καλό.
Για να ζήσουν τη ζωή τους έτσι όπως τη θέλουν.
Ο Γιάννης, ο Γιωργής, η Κλαίρη, ο Γιώργος και σύντομα κι άλλοι. (;)
Σπουδές.
Ή κάτι άλλο σπουδαίο τελοσπάντων.
Τι να σου κάνει η οθόνη/το ακουστικό αν δεν μπορείς τον άλλον να τον φιλήσεις, να τον αγκαλιάσεις, να τον αγγίξεις; Να τον χορτάσεις;
όλο μου λείπουν. =/
-end θλιμμένου κατακαημένου ποστ-
Κυριακή 22 Μαΐου 2011
Περπατούσα στο δρόμο και τον είδα.
Καθόταν στο πεζοδρόμιο με σκυμμένο το κεφάλι.
Μπροστά στον παιδικό σταθμό.
Πήγα κοντά και κάθισα απέναντί του. Τον κοίταξα.
Με κοίταξε.
Δύο μεγάλα, θλιμμένα μάτια.
Δεν ξέρω γιατί. Η παιδικότητά μου; Οι ανόητοι συναισθηματισμοί μου; Δε ξέρω γιατί αλλά τον σήκωσα απ'το πεζοδρόμιο και τον έβαλα πάνω στο πεζούλι, να μη λερώνεται.
Μετά παρατήρησα και τους φίλους του στοιβαγμένους δίπλα στον κάδο απορριμμάτων. Πήρα έναν και τον έβαλα δίπλα του να μην νιώθει μόνος.
Ήθελα να βάλω τα κλάματα. Ή μάλλον, να τον πάρω σπίτι και να τον πλύνω, να τον φροντίσω.
Γιατί ρε παιδί μου και οι λούτρινοι αρκούδοι έχουν ψυχή.
Και τους έχω τρομερή αδυναμία.
Αύριο θα πάω να δω αν είναι ακόμα εκεί.
Η πολυάσχολη ζωή μου δε μ'άφησε μάλλον να του δώσω όση σημασία έπρεπε.
[Για τον Αρκούδο και όλους τους αρκούδους του κόσμου.]
Καθόταν στο πεζοδρόμιο με σκυμμένο το κεφάλι.
Μπροστά στον παιδικό σταθμό.
Πήγα κοντά και κάθισα απέναντί του. Τον κοίταξα.
Με κοίταξε.
Δύο μεγάλα, θλιμμένα μάτια.
Δεν ξέρω γιατί. Η παιδικότητά μου; Οι ανόητοι συναισθηματισμοί μου; Δε ξέρω γιατί αλλά τον σήκωσα απ'το πεζοδρόμιο και τον έβαλα πάνω στο πεζούλι, να μη λερώνεται.
Μετά παρατήρησα και τους φίλους του στοιβαγμένους δίπλα στον κάδο απορριμμάτων. Πήρα έναν και τον έβαλα δίπλα του να μην νιώθει μόνος.
Ήθελα να βάλω τα κλάματα. Ή μάλλον, να τον πάρω σπίτι και να τον πλύνω, να τον φροντίσω.
Γιατί ρε παιδί μου και οι λούτρινοι αρκούδοι έχουν ψυχή.
Και τους έχω τρομερή αδυναμία.
Αύριο θα πάω να δω αν είναι ακόμα εκεί.
Η πολυάσχολη ζωή μου δε μ'άφησε μάλλον να του δώσω όση σημασία έπρεπε.
[Για τον Αρκούδο και όλους τους αρκούδους του κόσμου.]
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)







