κοιμήσου (ή μαλλον πήγαινε ταξίδι) εσύ και η τύχη σου δουλεύει...

...εναντίον σου.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, βεβαίως και έτσι έγινε. Και θα ξαναγίνει προφανώς, αν ο άλλος δεν ξέρει τι του γίνεται, μόνο που εγώ ευτυχώς θα είμαι μίλια μακριά και τίποτα δε θα με επηρεάσει.
Γιατί βλέπετε, εγώ δεν είμαι έξυπνη, δε μπορώ να μιλήσω για φιλοσοφία και Καντ ή πολιτική ή ψυχολογία και Φρόυντ. Εγώ δεν είμαι όμορφη, έχω κοιλιές (ναι κοιλιές. όχι μόνο μία), στραβά ρουθούνια, σούπερ τεράστιο πισινό, πεσμένο στήθος. Εγώ δεν καταλαβαίνω, δεν έχω την ικανότητα να χειριστώ τις καταστάσεις ώριμα. Εγώ είμαι ρηχή, εγώ δεν ξέρω να εκφράζομαι, εγώ είμαι νωθρή, εγώ έχω κόλλημα με τον υπολογιστή, εγώ τρώω σα βόδι. Εγώ δεν έχω ιδέα από μουσική. Εγώ δεν έχω γούστο ούτε αισθητική. Εγώ είμαι τρελή, έχω υπερβολικές αντιδράσεις, εγώ κάνω σα μικρό παιδί.
Εγώ ήμουν ανεπαρκής. Να υποθέσω ότι είμαι ακόμα.

"Πεινάς;" -Όχι ευχαριστώ δε θα πάρω, όχι άλλο.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, αν δεν ξέρετε τι σας γίνεται και δε μπορείτε να αποφασίσετε ποιον θα πρωτοπηδήξετε, μην πηδάτε κανέναν. Μην πηδάτε τα αισθήματα κανενός. Υπάρχουν και οι οίκοι ανοχής και αν θέλετε "να δώσετε κάπου αγάπη" να υιοθετήσετε ένα σκυλάκι ή ένα γατάκι.

στις ταράτσες

εκεί βρίσκω γαλήνη.

γιατί είμαι τελικά παιδί της πόλης.

Δευτέρα 6 Τζουν του 2011.

Αναρωτήθηκε κανένας ποτέ για το url του εμ, "μπλογκ" αυτού;

Είναι το Oogie Boogie's song από το
The Nightmare Before Christmas του εκπληκτικού κυρίου Μπάρτον.

Απίθανο stop motion animation.

Ναι. Κλασικά επειδή δε μπορούσα να σκεφτώ κάτι καλύτερο εκείνη τη στιγμή, έβαλα το τραγούδι που άκουγα. Oogie Boogie λατρεία!

Ακούγονται παιδικά όσα λέω; 

Χμ. Μουχαχαχα.

Κάπως πρέπει να χαρώ κι εγώ σαν παιδί που είμαι.

Γιατί είμαι ακόμα παιδί!