856

Περιμένω το φαγητό να γίνει και αποφάσισα να γράψω ένα ράνδομ ποστ. (λες και τα υπόλοιπα δεν είναι ράνδομ.)

Ας πούμε τα πράγματα χύμα.
Το τέλος του εξαμήνου πάντοτε σου γαμεί το είναι. Αμ, καλά θα'ταν να είναι και ένα νορμάλ εξάμηνο! Αλλά όχι. Έπρεπε να περάσουμε τα χίλια κύματα, μα τα γένια του Ποσειδώνα. Καταλήψεις επί καταλήψεων απεργίες ασυνεννοησία ανοργανωσιά σκατά με ρίγανη κι αυγά. Και σα να μην έφτανε αυτό, πάνω που αγκομαχώντας και καταϊδρωμένοι φτάσαμε στην τελική ευθεία με τις παραδόσεις εργασιών (έχοντας πασαλείψει σε χείριστο βαθμό την ύλη όπως και τα πρακτικά πράγματα που θα έπρεπε να έχουμε μάθει) ΤΣΟΥΠ να τη και η επ'αόριστον απεργία του μετρό. Αααααααυτά είναι. Αγαπητέ αναγνώστη, διαβάζεις το κείμενο μιας άυπνης, κουρασμένης, τσατισμένης, βρεγμένης  και πεινασμένης γκρινιάρας. Έχεις δοκιμάσει να κάνεις τη διαδρομή ΤΕΙ Αθήνας - ρέμα Χαλανδρίου χωρίς μετρό; Όχι; ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΧΑΝΕΙΣ! ^_^
Πέραν αυτού-το χέρι μου έφτασε κοντά στη νέκρωση μετά τις εργατοώρες ζωγραφικής για την Εικονογράφηση. Ντεντ. Ζίρο. Νιλ.
Γενικώς. Σήμερα ήταν μια σχετικά σκατένια μέρα, από αυτές που δεν ξεκινάνε καλά και θες να αναποδογυρίσεις κάθε τραπέζι στο διάβα σου. 
Πού θέλω να καταλήξω (εκτός της γκρίνιας):
Δε με νοιάζει που ήταν μια σκατένια μέρα. Καθόλου.

1. Η δουλειά μου στην εικονογράφηση (πέραν κάποιων μικροδιορθώσεων εννοείται) χαρακτηρίστηκε επαγγελματική. Από μια εξαιρετική γραφίστρια.
   Έφυγα από την αίθουσα κατάκοπη αλλά πολύ ορεξάτη και με χαμόγελο.
2. Το φαινόμενο Τζο ή αλλιώς Φλιν ή αλλιώς Μπανανίτο. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εσένα, Φλιν-you keep me sane σε αυτό το μάταιο κόσμο. No more words needed.
3. Cubi. Αυτό δεν περιγράφεται σε μια παράγραφο, σαμντέη θα τακτοποιηθεί και τούτο με ποστ-σεντόνι. Βασικά, qb was like a lightining bolt out of nowhere, turned everything upside down and inside out and turns my Happy switch on without even trying. *hugs*

Ναι λοιπόν. Είχε τόσο καιρό να συμβεί αυτό το δε με νοιάζει που νόμιζα ότι ήταν ένα μακρινό όνειρο. Σπίκινγκ οφ ντριμς, έχω τόσο άγχος για τα πάντα (σχολή-υποχρεώσεις-υγεία-φαϊ-σχέσεις) που ο ύπνος μου είναι σχεδόν πάντα ανήσυχος και γεμάτος υπερβολικά περίεργα όνειρα. Σημείωση: δεν έχω ξεκουραστεί πραγματικά από την 25η Νοεμβρίου. Σκατά; Why, self? Πιστεύω πως όταν ξαναρχίσω κολύμβηση όλα θα είναι καλύτερα.

No more drama, Δάφνη, no more drama. 

(άσχετο) πιες: ΑΣΕ που το ΤΕΙ είναι γεμάτο συνθήματα για τη Βίλλα Αμαλίας. Δε θα επεκταθώ πλην του ότι γαμώ το κέρατό σου βλάχε επαναστάτη του κώλου, που νομίζεις ότι γράφοντας με σπρέι στον οποιοδήποτε τοίχο και δη του ιδρύματος, θα κάνεις την αλλαγή ενάντια στο κατεστημένο και πούτσες μπλε.

Απουσία.

Σωτήρης-υπήρξε στην ταπεινή μου ζωή ακριβώς 21 μήνες.
Ο Σωτήρης ήταν από τους ανθρώπους που συναντώ και τους συμπαθώ απευθείας, και τους έχω αδυναμία για την υπόλοιπή μου ζωή-ιντουίσχιον; (όπως την Κλαίρη, την Άλκηστη, τον Αλέξανδρο, το Μήτσο και προσφάτως τον Γκάρρετ (!) )
Άνθρωπος απλός. Άνθρωπος με χαμόγελο (και τσιγάρο...) στα χείλη. Ήρεμος, με αυτό το στιλ το ιδιαίτερο που είχε, λιγομίλητος.
Τον ένιωσα πιο πολύ πατέρα μου από τον δικό μου.
Οι τελευταίοι μήνες είναι σα μια μουτζούρα. Θυμάμαι την αγωνία που με έτρωγε και θυμάμαι τη στιγμή που μου ανακοίνωσε ο Διομήδης τι συνέβαινε. Είναι αυτό που λένε ότι βουλιάζει η καρδιά σου-δυο φορές το'χω νιώσει στη ζωή μου. Εκείνη και μια άλλη. Αυτό που πραγματικά πρέπει να καθίσεις σε μια καρέκλα γιατί νιώθεις να χάνεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Όσοι δε το έχετε νιώσει, σας εύχομαι να μη το νιώσετε ποτέ. Ήξερα τι θα συνέβαινε μέσα τους επόμενους μήνες.
Οι τελευταίες βδομάδες-μια μόνιμη αναμπουμπούλα και τα νεύρα όλων ήταν κρόσια.
Ο Σωτήρης, η σκιά.

Το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, μιλούσα με την Ιωάννα στο σκαηπ. Πολλές ώρες. Της έλεγα πώς αισθάνομαι και πώς έχουν τα πράγματα. Δεν ήμουν εκεί όμως-το μυαλό μου ταξίδευε εκεί όπου ήταν ο Σωτήρης. Ανάμεσα στη γυναίκα του, το παιδί του και τους κοντινούς του φίλους. Ένιωθα κάπως που δεν μπορούσα να είμαι εκεί. Γιατί δεν ήμουν εκεί;; Ίσως αρκέστηκα στη δικαιολογία "ήταν ξαφνικό και είμαι πολύ κουρασμένη".
Αργά το βράδυ, με το που έκλεισα τον υπολογιστή, χτύπησε το κινητό μου.
Ένα μήνυμα: ΠΕΘΑΝΕ.
Καθόμουν στο κρεβάτι αρκετή ώρα, μην ξέροντας πώς να αντιδράσω. Δεν αντέδρασα. Σκεπάστηκα και με πήρε ο ύπνος.
Δεν έκλαψα. Ούτε το επόμενο πρωί, ούτε τις επόμενες μέρες. Δεν είναι επειδή το περίμενα-είναι επειδή δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ο Σωτήρης δεν είναι εδώ πια.

Ξέρετε κάτι, ίσως οι κηδείες να γίνονται για να καταλάβει πραγματικά ο κόσμος ότι ένας άνθρωπος έφυγε. Πέρα από τις θρησκευτικές πούτσες. Νομίζω ότι το να βλέπεις να βάζουν έναν αγαπημένο σου σ'ένα ξύλινο κουτί, να τον θάβουν στο χώμα και μετά να χαζεύεις την παρέλαση συγγενών και φίλων να ρίχουν λουλούδια μέσα σε μια τρύπα στο χώμα (όπου υπάρχει ο αγαπημένος σου και τότε, ΤΟΤΕ συνειδητοποιείς ότι δεν θα τον ξανακοιτάξεις στα μάτια, δεν θα τον ξαναγκαλιάσεις, δεν θα του ξανακρατήσεις το χέρι) είναι αρκετά σκληρό.
Θα ήθελα να με κάψουν και να σκορπίσουν τις στάχτες μου στον Άρη (αναφορά στην ταινιάρα Mr.Nobody).
Και όταν πεθαίνει κάποιος μετά τι κάνεις; Ό,τι κάνει και όλη η υπόλοιπη ανθρωπότητα, θρηνείς, αρνείσαι να το ξεπεράσεις, παθαίνεις κρίσεις, κοιτάς για ώρες μια ταφόπλακα και την υπόλοιπη ζωή σου τον θυμάσαι σαν μια γλυκιά (ή και όχι) ανάμνηση.

Δεν έχω νιώσει πώς πραγματικά είναι να χάνεις κάποιον-δεν έζησα με το Σωτήρη όλη μου τη ζωή. Παρ'όλ'αυτά για πολλές βδομάδες η απουσία του με χτυπούσε σαν κεραυνός σε ανύποπτο χρόνο.

Εγώ ως Δάφνη δεν φοβάμαι το θάνατο. Από τους μεγαλύτερούς μου φόβους είναι όμως να πάρει ο θάνατος κάποιον που αγαπώ.

Δεν ξέρω γιατί έγραψα τώρα αυτό το ποστ. Ίσως για να νιώσω εγώ η ίδια καλύτερα. Ίσως γιατί από χτες μελαγχολώ. Ίσως επειδή αδυνατώ να κάνω εργασίες για τη σχολή και αισθάνομαι ότι θα επέλθει παταγώδης αποτυχία.

πι.ες.: από δω και στο εξής δεν θα αποφεύγεται το όνομά του-είναι ο Διομήδης. θα το λέω και θα το γράφω για να καθαρίσω πιο πολύ τα μέσα μου.
πι.ες.2: το ξέρω ότι με αυτό δε θα αλλάξετε γνώμη γιατί απλά δε σας νοιάζει-αλλά ξανασκεφτείτε πόσα τσιγάρα κάνετε κάθε μέρα.

όταν μεγαλώσω

θα έχω ένα δωμάτιο με τοίχους μπλε, βαθύ, και έπιπλα από σκούρο ξύλο.
θα έχω μια βιβλιοθήκη που θα έχει ντουλάπι με τζάμι και ράντομ ράφια στον τοίχο να βάζω τα κόμικς μου.
θα κάτσω μια βδομάδα να ζωγραφίζω susuwatari στον ένα τοίχο, να τον χαίρομαι.
θα φτιάξω επιτέλους ένα τοίχο σωστά με φωτογραφίες. και θα έχω φωτογραφίες δικές σου, άλλων φίλων, άνιμε, κανένα Γιούαν Μακγκρέγκορ, τα αγαπημένα μου κλικ, ζωγραφιές μου, κανα αυτοκόλλητο tumblr, και ό,τι άλλη μαλακία προκύψει.
θα έχω γαμηστερά ηχεία για να πρήζω τους γείτονες.
θα έχω τις πιο όμορφες αφίσες του κόσμου.
θα έχω φωτάκια κρεμασμένα παντού, και 3 διαφορετικά ζευγάρια παντόφλες. αυτά τα τεράστια χνουδωτά. θα έχω κι ένα τεράστιο πουφ. και μια γωνιά μόνο μαξιλάρια να κάθομαι να διαβάζω το βιβλίο μου και να ακούω χίπστερ καψούρικη μουσική.

θα έχω ένα φίδι που θα το λένε Ψεπολίνα, ένα γάτο που θα το λένε Θορ (κι άλλον ένα που θα το λένε Άγγελο) κι ένα ρακούν.

θα έχω πτυχίο γραφίστα και θα είμαι γαμάτη και θα κάνω και μεταπτυχιακό στην Οπτική Επικοινωνία.

θα πάω στη Βενετία και στο Μπέργκεν ξανά και θα απολαύσω όσα φαγιά και καφέδες και όσους ανθρώπους θέλω.

θα πάω στην Ιαπωνία με couchsurfing.

θα τρώω αυγά 2 φορές την εβδομάδα, δημητριακά 4, φρυγανιές μία και καμιά φορά θα κάνω κρέπες ή φρεντς τόουστ.

θα αποκτήσω όλη τη συλλογή του Μουρακάμι και θα την έχω σε περίοπτη θέση. θα έχω κι ένα ράφι με βιβλία του Έκο και του Μπαρτ και σημειολογίες και τα σχετικά. και βιβλία με όμορφα αρχιτεκτονήματα.

θα στήσω ένα dartboard σαν αυτό της Πάτρας για να βάζω οποιανού τη φωτογραφία θέλω στο κέντρο.

θα παίρνω το καράβι καμιά φορά να πηγαίνω με την Τάνια στην Αίγινα. ή μόνη στο Αγκίστρι. χειμώνα καλοκαίρι.

αααλλά θα συνεχίσω να κολλάω παντού αυτοκόλλητα, να βάζω παντού κορδέλες, να γκρινιάζω, να βοηθάω με όποιο τρόπο μπορώ όποιον μπορώ, να κάνω ατέλειωτες συλλογές, να φοράω περίεργες κάλτσες, να παίζω με λέγκο, να βγάζω φωτογραφίες, να πίνω βότκα και να κλαίω όταν μεθάω, να απαρνιέμαι τις μπάμιες, να φτιάχνω σοκολατένιες μπουκιές, να νιαουρίζω, να κάνω χειροποίητα δώρα στους αγαπημένους, να γελάω σα χάχας με (ηλίθια) αστεία, να φοράω ό,τι να'ναι, να αφήνω τα μαλλιά μου να στεγνώσουν φυσικά, να βγαίνω στη βροχή χωρίς ομπρέλα, να παραπονιέμαι ότι είμαι άρρωστη όταν τρέχει η μύτη μου, να επιμένω ότι έχω δίκιο, να χάνομαι στην ίδια μου την πόλη.

note to self: Δεν υπάρχουν όνειρα, υπάρχουν στόχοι.

Hey!

Ξέρεις κάτι;
Όχι δε θέλω ούτε χρειάζομαι ένα αγόρι για είμαι ευτυχισμένη. Τι παπαριές είναι αυτές. Όλο ακούω "μπουχουχου, είμαι τόσο μόνη, κανείς δε με θέλει" και λίγο αργότερα "δε μου αρέσει κανένας, όλοι οι άντρες είναι γουρούνια, δε θα βρω κανέναν ποτέ" όπως και το επικότερο όλων "κανένας δεν είναι σαν εκείνον" όπου εκείνος=πρώην που 99% σου έχει γαμήσει τα πρέκια και νομίζεις ότι δε μπορείς να προχωρήσεις με τη ζωή σου.
Το ακούω από τουλάχιστον 5-6 διαφορετικές κοπέλες με διαφορετική ζωή και χαρακτήρα. Ήρθε η ώρα να ξανακράξω γιατί δεν έχω σε ποιον να τα πω.
Έλεος, σκάσε. 
ΝΑΙ, κι εγώ υπαγόμουν σε αυτή την κατηγορία κλαψομούνικης κορασίδας που κάθεται όλη μέρα στο κρεβάτι και μυξοκλαίει που την παράτησαν και την άφησαν σαν ξεριζωμένη παπαρούνα στην άκρη ενός χωμάτινου δρόμου. Νομίζω πια ότι αυτό το στάδιο είναι απαραίτητο (και υγιές) για να περάσεις στην επόμενη φάση-αρκεί το στάδιο να μην κρατήσει 8000 χρόνια.
Κι εγώ έριξα μαύρο δάκρυ, μέχρι που έριξα μαύρη πέτρα πίσω μου και λέω δε γαμιέται. Πέρασε ένας χρόνος, τι στο μπούτσο ρε Δάφνη, σύνελθε ναούμ! *σλαπ*
Κι εγώ έκανα μαλακίες. Και πισωγυρίσματα. Αρκετά ώστε να μάθω. Και τώρα βρίσκομαι στην ευχάριστη πια (και ανώτερη, θα έλεγα) θέση να μπορώ να κράζω λες και εμένα δε μου έχουν συμβεί τα άνωθεν.
Κι εγώ αναρωτιόμουν επ'άπειρον γιατί η πρώτη μου σχέση έπρεπε να γίνει μουνί, και να τραβηχτεί τόσο, και να μπλεχτούν και άλλοι μέσα-όχι μόνο ερωτικό τρίγωνο δεν έγινε, αλλά ερωτικό πολύγωνο.
(παραθέτω εδώ μια φράση του Αυγούστου Κορτώ που μου άρεσε πολύ: "Όλα τα τρίγωνα είναι ερωτικά αν είναι γεμιστά με κρέμα.")
Και δώστου να πέφτω στα πατώματα και να θλίβομαι και να ακούω Μάλαμες και να χλαπακιάζω ότι βρεθεί μπροστά μου ωσάν καταβόθρα.

Looking back, η όλη διαδικασία της αποκοπής από την παλιά μου συνήθεια (βλ. καταστρεπτική σχέση) ήταν απίστευτα αργή. Κράτησε πολλούς μήνες-και νομίζω πως υπάρχουν κατάλοιπα που δε θα φύγουν ποτέ. Έστω. Να μου θυμίζουν τι δεν πρέπει να ξανακάνω.

Ένιγουεη. Πώς άρχισα το ποστ; Α ναι. Απολαμβάνω την ελευθερία μου λοιπόν. Γιες, θα ήταν πολύ όμορφο να έχω κάποιον να τον αγκαλιάζω, να τον φιλάω, να του λέω γλυκανάλατες βλακείες, να τον γεμίζω δώρα και ζωγραφιές, να έχω αυτήν την ευχάριστη αίσθηση της καινούργιας σχέσης (αυτό γιατί ένιωσα νοσταλγία όταν έβλεπα το Happy-Go-Lucky πρόσφατα) όπου γνωρίζεις τον άλλον λες και ανακαλύπτεις σιγά σιγά μια καινούργια χώρα. Αλλά είχα πολύ καιρό να νιώσω τόσο ελεύθερη. So there.

Καλά κι άμα κάτσει τίποτις, δε λέμε όχι.
Χοχο.

φοβάμαι

να έρθω ακόμα πιο κοντά σε αρκετούς φίλους μου, με τη σκέψη ότι θα καταλήξουμε να σφαχτούμε ή να λήξει άδοξα η σχέση μας, είτε λόγω απόστασης είτε για άλλους λόγους, όπως έγινε αρκετές φορές έως τώρα.
είναι όμως παράλογο κι εγώ δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος.


θέλω να προσφέρω χαρά στον κόσμο, απλόχερα, χωρίς αντάλλαγμα. το δικό μου πρόβλημα είναι ότι όσοι μου την έχουν κάνει στο παρελθόν, πιθανόν δε θα πάρουν ούτε ψίχουλο. όχι φίλε, δε θα κάτσω να μου γαμήσεις κι άλλο την ψυχολογία με την παρουσία σου και μόνο. όχι φίλε, δεν είμαι το πουτανάκι σου, ούτε η καβάντζα σου. όχι φίλε, δεν είμαστε φίλοι πια. 


έτσι απλά. αυτό το ότι διαγράφω το παρελθόν για να με βολέψει (;) είναι καλό ή κακό; δεν το κάνω εύκολα. το κάνω αποφασιστικά και όταν η κατάσταση έχει φτάσει στα γαμημένα όριά της. 


ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΣΑΠΙΛΑ. 

:'(

Εγώ τι προσπαθώ; Πες μου, τι;
Να κολλήσω τα σπασμένα; 
.....
Αφού είναι σπασμένα... Όση κόλλα και να βάλεις πάλι ΣΠΑΣΜΕΝΑ θα μείνουν.
Αλλά θα μου πεις, παιδί δεν είμαι ακόμα; Κι εγώ σαν τα παιδάκια κάνω, που τους σπάει το αγαπημένο τους παιχνίδι, και προσπαθούν με κάθε τρόπο να το επανορθώσουν. Χαχ, εγώ παίζω με λίγο πιο επικίνδυνα παιχνίδια βέβαια, πορσελάνινα, ας πούμε. Το πρόβλημα είναι ότι με παίζουν κι αυτά. -_-
Και να πεις ότι δεν έπαιξα και με άλλα παιχνίδια... Κανένα παιχνίδι δεν είναι σαν το πρώτο όμως.

Φίλε μου αλήθεια σου λέω τώρα. Τότε που δήλωνα σχολές, αν είχε Γραφιστική στην Πάτρα θα την έβαζα. Την αγαπάω ρε την Πάτρα και το κατάλαβα αργά, πέρσι το καλοκαίρι. Ξέρεις κάτι; Τους ζηλεύω εδωπέρα. Όλα είναι δίπλα, δε χρειάζεσαι 3 τέταρτα να κατέβεις στο κέντρο, μετακινείσαι με τα πόδια και έχεις και θάλασσα δίπλα σου. Και τεντούρα. Ναι ρε, ζηλεύω και τους φοιτητές της Αρχιτεκτονικής γιατί κάνουν όλ’αυτά που θα’πρεπε να κάνουμε εμείς στη δική μας σχολή. Τέλοσπάντων, δε το κουράζω άλλο. Γραφιστική Αθήνας ήθελα, αυτό πήρα, αυτό θα τελειώσω. Δε με ικανοποιεί το “επίπεδο”, γι’αυτό και πρέπει κάτι να κάνω μόνη μου.

Και κάτι άλλο. Θέλω να πάρω ένα πλοίο και να πάω Βενετία. Άσχετο αλλά σχετικό.

夏

Το καλοκαίρι θα έρθει και θα φέρει μαζί του συναυλίες, βόλτες, ποτό, ζέστη, γέλια, φίλους, παλιούς και νέους, θάλασσα, μαγιό, ταξίδια, κοπέλες με σορτσάκια και λευκά μίνι φορέματα, αγόρια χωρίς μπλούζες και λοιπά. 

Ο καθένας μας το περιμένει για διαφορετικούς λόγους, εννοείται. Για όσους δίνουν φέτος (και ξέρω αρκετούς, διαδικτυακά και μη) δε χρειάζεται διευκρίνιση γιατί περιμένουν το καλοκαίρι βέβαια... 

Ακόμα 145 μέρες, με ενημέρωσε ένα counter μόλις. Πέρσι τέτοια εποχή αυτό το νούμερο θα με είχε αγχώσει. Ακόμα κι αν δε διάβαζα όσο έπρεπε. Απλά οι Πανελλήνιες δε με άγχωσαν ποτέ και από τη μία αυτός ήταν ανασταλτικός παράγοντας για να στρώσω τον κ*λο μου να διαβάσω. Από την άλλη, πήγα κουλ να γράψω σε όλα τα μαθήματα. Εκτός απ'τα Μαθηματικά. Χεχε. Που τελικά έγραψα 15 και τα΄χα ξεσκίσει κιόλας. Δεν είναι άσχημο, αλλά θα μπορούσα να έσω γράψει 18 κρίνοντας απ'την προσπάθεια όλης της χρονιάς. Ένιγουέιζ.

-Εγώ αυτό που πρέπει να σκέφτομαι τώρα είναι η πρώτη μου εξεταστική και τίποτα άλλο. (:

Πάλι ξέφυγα, τι έλεγα; Α, ναι.

Προσωπικά το καλοκαίρι το περιμένω πλέον μόνο για να τα ξύνω όσο θέλω, να πάω κανένα ταξίδι με κάποιον εκτός οικογένειας, να δω τους φίλους απ'έξω, να πάω σε όσες εκθέσεις/events/συναυλίες αντέχω και αντέχει και η τσέπη μου, να φάω παγωτό (λες και δεν τρώω τώρα μουχαχα), να κάνω και κανένα μπάνιο γιατί όσο να'ναι, τη θάλασσα την αγαπώ, και να δω επιτέλους λίγο ήλιο. Όχι πολύ, πλιζ. Μισώ τη ζέστη. 

Θέλω κρύο, τζάκια, κουβέρτες, αγκαλιές, ζεστή σοκολάτα, τσάι μήλο, Χριστούγεννα,χιόνια (λέμε, αν υπάρχουν) και τα συναφή.

 

Κάποτε το περίμενα πώς και πώς, τώρα όχι και τόσο... Καλά έλεγε όποιος το είπε ότι όσο μεγαλώνουμε μεγαλώνουν και οι σκοτούρες μας. Αυξάνονται και πληθύνονται μάλλον. Ε, βέβαια. Όταν είσαι παιδί τι να σε νοιάζει; Περιμένεις το καλοκαίρι γιατί ξέρεις ότι θα'σαι ξένοιαστος και θα παίζεις όλη μέρα. Τουλάχιστον αυτό κάναμε εμείς μικρά. Τώρα τα παιδιά σήμερα τι κάνουν είναι άλλο, θα το σχολιάσω άλλη μέρα... 

Μήπως απλά πρέπει να ξεχάσω ό,τι βλακεία σκέφτομαι και ν'αρχίσω να σκέφτομαι όπως όταν ήμουνα ένα μικρό μούλικο; 

Να περάσω τις διακοπές μου ξένοιαστα, χωρίς να σκέφτομαι τι θα γίνει από Σεπτέμβρη και όλ'αυτά;

Ε; Μήπως;