Απουσία.

Σωτήρης-υπήρξε στην ταπεινή μου ζωή ακριβώς 21 μήνες.
Ο Σωτήρης ήταν από τους ανθρώπους που συναντώ και τους συμπαθώ απευθείας, και τους έχω αδυναμία για την υπόλοιπή μου ζωή-ιντουίσχιον; (όπως την Κλαίρη, την Άλκηστη, τον Αλέξανδρο, το Μήτσο και προσφάτως τον Γκάρρετ (!) )
Άνθρωπος απλός. Άνθρωπος με χαμόγελο (και τσιγάρο...) στα χείλη. Ήρεμος, με αυτό το στιλ το ιδιαίτερο που είχε, λιγομίλητος.
Τον ένιωσα πιο πολύ πατέρα μου από τον δικό μου.
Οι τελευταίοι μήνες είναι σα μια μουτζούρα. Θυμάμαι την αγωνία που με έτρωγε και θυμάμαι τη στιγμή που μου ανακοίνωσε ο Διομήδης τι συνέβαινε. Είναι αυτό που λένε ότι βουλιάζει η καρδιά σου-δυο φορές το'χω νιώσει στη ζωή μου. Εκείνη και μια άλλη. Αυτό που πραγματικά πρέπει να καθίσεις σε μια καρέκλα γιατί νιώθεις να χάνεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Όσοι δε το έχετε νιώσει, σας εύχομαι να μη το νιώσετε ποτέ. Ήξερα τι θα συνέβαινε μέσα τους επόμενους μήνες.
Οι τελευταίες βδομάδες-μια μόνιμη αναμπουμπούλα και τα νεύρα όλων ήταν κρόσια.
Ο Σωτήρης, η σκιά.

Το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, μιλούσα με την Ιωάννα στο σκαηπ. Πολλές ώρες. Της έλεγα πώς αισθάνομαι και πώς έχουν τα πράγματα. Δεν ήμουν εκεί όμως-το μυαλό μου ταξίδευε εκεί όπου ήταν ο Σωτήρης. Ανάμεσα στη γυναίκα του, το παιδί του και τους κοντινούς του φίλους. Ένιωθα κάπως που δεν μπορούσα να είμαι εκεί. Γιατί δεν ήμουν εκεί;; Ίσως αρκέστηκα στη δικαιολογία "ήταν ξαφνικό και είμαι πολύ κουρασμένη".
Αργά το βράδυ, με το που έκλεισα τον υπολογιστή, χτύπησε το κινητό μου.
Ένα μήνυμα: ΠΕΘΑΝΕ.
Καθόμουν στο κρεβάτι αρκετή ώρα, μην ξέροντας πώς να αντιδράσω. Δεν αντέδρασα. Σκεπάστηκα και με πήρε ο ύπνος.
Δεν έκλαψα. Ούτε το επόμενο πρωί, ούτε τις επόμενες μέρες. Δεν είναι επειδή το περίμενα-είναι επειδή δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ο Σωτήρης δεν είναι εδώ πια.

Ξέρετε κάτι, ίσως οι κηδείες να γίνονται για να καταλάβει πραγματικά ο κόσμος ότι ένας άνθρωπος έφυγε. Πέρα από τις θρησκευτικές πούτσες. Νομίζω ότι το να βλέπεις να βάζουν έναν αγαπημένο σου σ'ένα ξύλινο κουτί, να τον θάβουν στο χώμα και μετά να χαζεύεις την παρέλαση συγγενών και φίλων να ρίχουν λουλούδια μέσα σε μια τρύπα στο χώμα (όπου υπάρχει ο αγαπημένος σου και τότε, ΤΟΤΕ συνειδητοποιείς ότι δεν θα τον ξανακοιτάξεις στα μάτια, δεν θα τον ξαναγκαλιάσεις, δεν θα του ξανακρατήσεις το χέρι) είναι αρκετά σκληρό.
Θα ήθελα να με κάψουν και να σκορπίσουν τις στάχτες μου στον Άρη (αναφορά στην ταινιάρα Mr.Nobody).
Και όταν πεθαίνει κάποιος μετά τι κάνεις; Ό,τι κάνει και όλη η υπόλοιπη ανθρωπότητα, θρηνείς, αρνείσαι να το ξεπεράσεις, παθαίνεις κρίσεις, κοιτάς για ώρες μια ταφόπλακα και την υπόλοιπη ζωή σου τον θυμάσαι σαν μια γλυκιά (ή και όχι) ανάμνηση.

Δεν έχω νιώσει πώς πραγματικά είναι να χάνεις κάποιον-δεν έζησα με το Σωτήρη όλη μου τη ζωή. Παρ'όλ'αυτά για πολλές βδομάδες η απουσία του με χτυπούσε σαν κεραυνός σε ανύποπτο χρόνο.

Εγώ ως Δάφνη δεν φοβάμαι το θάνατο. Από τους μεγαλύτερούς μου φόβους είναι όμως να πάρει ο θάνατος κάποιον που αγαπώ.

Δεν ξέρω γιατί έγραψα τώρα αυτό το ποστ. Ίσως για να νιώσω εγώ η ίδια καλύτερα. Ίσως γιατί από χτες μελαγχολώ. Ίσως επειδή αδυνατώ να κάνω εργασίες για τη σχολή και αισθάνομαι ότι θα επέλθει παταγώδης αποτυχία.

πι.ες.: από δω και στο εξής δεν θα αποφεύγεται το όνομά του-είναι ο Διομήδης. θα το λέω και θα το γράφω για να καθαρίσω πιο πολύ τα μέσα μου.
πι.ες.2: το ξέρω ότι με αυτό δε θα αλλάξετε γνώμη γιατί απλά δε σας νοιάζει-αλλά ξανασκεφτείτε πόσα τσιγάρα κάνετε κάθε μέρα.