φοβάμαι

να έρθω ακόμα πιο κοντά σε αρκετούς φίλους μου, με τη σκέψη ότι θα καταλήξουμε να σφαχτούμε ή να λήξει άδοξα η σχέση μας, είτε λόγω απόστασης είτε για άλλους λόγους, όπως έγινε αρκετές φορές έως τώρα.
είναι όμως παράλογο κι εγώ δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος.


θέλω να προσφέρω χαρά στον κόσμο, απλόχερα, χωρίς αντάλλαγμα. το δικό μου πρόβλημα είναι ότι όσοι μου την έχουν κάνει στο παρελθόν, πιθανόν δε θα πάρουν ούτε ψίχουλο. όχι φίλε, δε θα κάτσω να μου γαμήσεις κι άλλο την ψυχολογία με την παρουσία σου και μόνο. όχι φίλε, δεν είμαι το πουτανάκι σου, ούτε η καβάντζα σου. όχι φίλε, δεν είμαστε φίλοι πια. 


έτσι απλά. αυτό το ότι διαγράφω το παρελθόν για να με βολέψει (;) είναι καλό ή κακό; δεν το κάνω εύκολα. το κάνω αποφασιστικά και όταν η κατάσταση έχει φτάσει στα γαμημένα όριά της. 


ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΣΑΠΙΛΑ. 

κούραση και κλάμα και καψούρα, όλα σε ένα ποστ.

η μάνα ωρύεται και κλαίει, λέει θέλει να πεθάνει και μας βρίζει. πάλι τσακώνεται με τον αδερφό μου.

δε μας μπορεί άλλο, δε θέλει να μας βλέπει.

σήμερα χειρότερα από κάθε άλλη φορά.

εγώ κάθομαι στο δωμάτιό μου και την ακούω να μας φωνάζει γαϊδούρια.

θα ήθελα πολύ να τα παρατήσω όλα και να μείνω αλλού μόνη, να μην της είμαι και βάρος. να μην είμαι σε κανέναν βάρος. να αφήσω φίλους (φίλους; όσοι μου έχουν μείνει πιστοί και δε συνεχίζουν να με γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια κι ας ξέρουν ότι τους χρειάζομαι. καλή ζωή να έχετε ρε κι εγώ φταίω που σας έδωσα το χρόνο μου και όχι μόνο...), οικογένεια, όλους και να τους βλέπω δυο-τρεις φορές το χρόνο. δεν είναι εφικτό, δε θα το έλεγα. αν είχαμε λεφτά θα το είχα ήδη κάνει.

γι'αυτό πρέπει να συγκεντρωθώ στις σπουδές μου, να πιάσω δουλειά και τα συναφή.
πάλι καλά είμαι αισιόδοξη για το μέλλον. πάντα ήμουν, ακόμα και στις φάσεις "κατάθλιψης". λέω "κατάθλιψης" γιατί νομίζουμε πολλοί ότι όντως παθαίνουμε κατάθλιψη, κι όμως όλα μέσα στο μυαλό είναι. ευτυχώς έμαθα να συνέρχομαι μόνη μου και να μην χρειάζομαι κάποιον να με σηκώνει όλη την ώρα. ένας διακόπτης είναι, τίποτα άλλο.

άσχετο, αλλά ο λόγος που συγκεντρώθηκα στη σχολή μου μετά από 2 χρόνια σχεδόν, είναι ένα ζευγάρι γαλανά μάτια. ξανθά μακριά μαλλιά και μια υπέροχη παρουσία γενικότερα. οκ το πιθανότερο είναι δεν ταιριάζουμε, από το λίγο που έχουμε μιλήσει δε βλέπω και τόσα κοινά. θέλω να τον βλέπω όμως, να γίνουμε φίλοι, γιατί είναι ο λόγος που κωλόκατσα να βάλω λίγο τη ζωή μου σε τάξη. όχι μόνο όσον αφορά τη σχολή, αλλά και με τα τρανά πλέον ερωτικά μου βεβαίως βεβαίως.

επίσης αυτή η πανδαισία DNA έχει ήδη έταιρον ήμισυ κατά 98%. έτσι κι αλλιώς δεν είχα τέτοιο σκοπό -.-
είναι παράξενο όμως αυτό που συμβαίνει. δεν έχω καψουρευτεί έτσι ποτέ. :< θα δούμε πώς θα πάει. προς το παρόν περιμένω να περάσει το καλοκαίρι που θα είμαι μόνη (επιτέλους) και βλέπουμε από Σεπτέμβρη.

κατά τα άλλα είμαι ευτυχισμένη γιατί έχω άτομα από τη σχολή που μου κρατούν συντροφιά, μπορούμε να κάνουμε νορμάλ συζητήσεις, ξέρω ότι μπορώ να βασιστώ πάνω τους και ότι δε θα μου την κάνουν ποτέ.

σε άλλα νέα, λιώνω κάνοντας εργασίες. είμαι κουρασμένη αλλά δε το βάζω κάτω.
άντε! από 25 Ιουλίου θα αράζουμε από καφετέρια σε καφετέρια! :D

και μπάνια, θέλω θαλασσίτσα!

συγγνώμη που δεν είναι και πολύ συγκροτημένο αυτό το ποστ.
αυτά.

black versus blonde

0-1

彼は家のように感じている。

Είμαι καλά ΡΕ.
Δημιουργώ, ζωγραφίζω, φτιάχνω, ονειρεύομαι, διορθώνω, δουλεύω, βγάζω φωτογραφίες, γράφω, περπατάω στην Αθήνα, πάω στη σχολή (χειροκρότημα να ακούω.), απολαμβάνω τις μυρωδιές και τις γεύσεις (ακόμα πιο πολύ),  γράφω αυτούς που με κρατάνε πίσω στα παλιά μου τα υποδήματα. Παλιούς και καινούργιους. Τακτοποίησα ακόμα και όλα τα αρχεία του υπολογιστή μου. Ουάου