ράκος

ρακή

ρακούν

δε ξέρω πια

δε ξέρω.

λαβ

‎1-2-7-13-21-28

ωχ μάνα μου

Δεκαεννέα

Δευτέρα Λυκείου, 

όταν γεμίζαμε τους τοίχους της τάξης

με αστεράκια.

Υπάρχει κάποιος λόγος που δε μπορείς να είσαι

ξένοιαστος

όσο μεγαλώνεις;

And in the morning I'll be with you

Who will love you?

Who will fight?

Who will fall far behind?

Θα σπάσω κούπες για τα λόγια που'πες

Τώρα εγώ σε ποιον να μιλήσω;
Θα πάω να βγάλω όλες τι φωτογραφίες με όλα τα γνωστά μου πρόσωπα απ'τους τοίχους μου.
Θέλω να πάω πίσω στο Χονγκ Κονγκ. Περάσαμε τόσο ωραία με το Γιωργή.
Γιατί πάντα παίρνω αυτό που θέλω αλλά η ευτυχία μου κρατάει τόσο λίγο;
Γιατί ένας άνθρωπος αλλάζει τόσο γρήγορα;
Εγώ γιατί δεν αλλάζω;
Εγώ γιατί δε μαθαίνω απ'τα λάθη μου;

...
Δε ξέρω τι να κάνω. Δεν έχω σε ποιον να μιλήσω.
Και τώρα τι; Θα κρύψω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι και θα ξανακοιμηθώ;
Θα γράψω άλλο ένα γαμάτο ποστ στο μπλογκ;


...
Θέλω τους συμφοιτητές μου.
Μόνο αυτοί μπορούν να γεμίσουν το κενό. Αν όχι όλο, ένα μέρος.
Χρειάζομαι κι εγώ έναν άνθρωπο να συνεννοούμαστε τέλεια.
Σκατά.

Τι ζητάω.
Αυτός ο άνθρωπος πιθανόν υπάρχει στην άλλη άκρη του κόσμου και δε θα τον συναντήσω ποτέ. Δε πειράζει.


Λεμόνι.

Φέρτε πίσω τη Μαρίνα

Ήταν και πιο όμορφη

 Είχε και επίπεδο

Χθες δε κοιμήθηκα και έβαλα τα κλάματα απ'τα νεύρα μου.

Και που είμαι; Στο Χονγκ Κονγκ. Έχει καταφέρει με την ξινίλα της να μου τη δώσει τόσο πολύ.

Μάγια ε; 

Θα σου πω εγώ τώρα.

Κανένας δε τα βάζει μαζί μου. Καμία ηλίθια ξεπεσμένη καριόλα.

βλέπεις πρέπει να ασχοληθώ με κάτι άλλο

σκέψου, κάτσε σκέψου

You smoke too much, I noticed. Only frustrated people smoke too much… and only the lonely people are frustrated.

Κωνσταντίνος + Κλαίρη