Hey!

Ξέρεις κάτι;
Όχι δε θέλω ούτε χρειάζομαι ένα αγόρι για είμαι ευτυχισμένη. Τι παπαριές είναι αυτές. Όλο ακούω "μπουχουχου, είμαι τόσο μόνη, κανείς δε με θέλει" και λίγο αργότερα "δε μου αρέσει κανένας, όλοι οι άντρες είναι γουρούνια, δε θα βρω κανέναν ποτέ" όπως και το επικότερο όλων "κανένας δεν είναι σαν εκείνον" όπου εκείνος=πρώην που 99% σου έχει γαμήσει τα πρέκια και νομίζεις ότι δε μπορείς να προχωρήσεις με τη ζωή σου.
Το ακούω από τουλάχιστον 5-6 διαφορετικές κοπέλες με διαφορετική ζωή και χαρακτήρα. Ήρθε η ώρα να ξανακράξω γιατί δεν έχω σε ποιον να τα πω.
Έλεος, σκάσε. 
ΝΑΙ, κι εγώ υπαγόμουν σε αυτή την κατηγορία κλαψομούνικης κορασίδας που κάθεται όλη μέρα στο κρεβάτι και μυξοκλαίει που την παράτησαν και την άφησαν σαν ξεριζωμένη παπαρούνα στην άκρη ενός χωμάτινου δρόμου. Νομίζω πια ότι αυτό το στάδιο είναι απαραίτητο (και υγιές) για να περάσεις στην επόμενη φάση-αρκεί το στάδιο να μην κρατήσει 8000 χρόνια.
Κι εγώ έριξα μαύρο δάκρυ, μέχρι που έριξα μαύρη πέτρα πίσω μου και λέω δε γαμιέται. Πέρασε ένας χρόνος, τι στο μπούτσο ρε Δάφνη, σύνελθε ναούμ! *σλαπ*
Κι εγώ έκανα μαλακίες. Και πισωγυρίσματα. Αρκετά ώστε να μάθω. Και τώρα βρίσκομαι στην ευχάριστη πια (και ανώτερη, θα έλεγα) θέση να μπορώ να κράζω λες και εμένα δε μου έχουν συμβεί τα άνωθεν.
Κι εγώ αναρωτιόμουν επ'άπειρον γιατί η πρώτη μου σχέση έπρεπε να γίνει μουνί, και να τραβηχτεί τόσο, και να μπλεχτούν και άλλοι μέσα-όχι μόνο ερωτικό τρίγωνο δεν έγινε, αλλά ερωτικό πολύγωνο.
(παραθέτω εδώ μια φράση του Αυγούστου Κορτώ που μου άρεσε πολύ: "Όλα τα τρίγωνα είναι ερωτικά αν είναι γεμιστά με κρέμα.")
Και δώστου να πέφτω στα πατώματα και να θλίβομαι και να ακούω Μάλαμες και να χλαπακιάζω ότι βρεθεί μπροστά μου ωσάν καταβόθρα.

Looking back, η όλη διαδικασία της αποκοπής από την παλιά μου συνήθεια (βλ. καταστρεπτική σχέση) ήταν απίστευτα αργή. Κράτησε πολλούς μήνες-και νομίζω πως υπάρχουν κατάλοιπα που δε θα φύγουν ποτέ. Έστω. Να μου θυμίζουν τι δεν πρέπει να ξανακάνω.

Ένιγουεη. Πώς άρχισα το ποστ; Α ναι. Απολαμβάνω την ελευθερία μου λοιπόν. Γιες, θα ήταν πολύ όμορφο να έχω κάποιον να τον αγκαλιάζω, να τον φιλάω, να του λέω γλυκανάλατες βλακείες, να τον γεμίζω δώρα και ζωγραφιές, να έχω αυτήν την ευχάριστη αίσθηση της καινούργιας σχέσης (αυτό γιατί ένιωσα νοσταλγία όταν έβλεπα το Happy-Go-Lucky πρόσφατα) όπου γνωρίζεις τον άλλον λες και ανακαλύπτεις σιγά σιγά μια καινούργια χώρα. Αλλά είχα πολύ καιρό να νιώσω τόσο ελεύθερη. So there.

Καλά κι άμα κάτσει τίποτις, δε λέμε όχι.
Χοχο.

You get up now, you got to work
I'll wake up now, I got to go
cause every time I lose you my body kneels
I want to give a try but it's pulling me down

You go crazy and I go mad
things got lazy, so what?
The mystery won' t sail until we die
I' m acting like a child and it' s pulling me down

Man, you need me and I need you
Yes, I feel it, you feel it, too
The purity of tears, the plans we never made
I wanna make them real but it's pulling me high

I' m sick of all the mess in your mind
and I'm sick of all the mess in your eyes, in your acts,
in your wrong supposedly life!

I'm tired of all your doubts on my words
and I'm tired of all your doubts on my life,
on your life, nothing, nothing more to tell!

I wanna dance and smile,
I wanna smile, let me laugh,
acting silly, looking silly for no desicions you don' t take!

God, I miss you, I miss you
and when I miss you,...
cause every time I sing, I do it for you
it's the only thing I have and share with you

A good old sentimental song that reflects a whole relationship. And scenes from Mr. Nobody-irrelevant to this relationship but part of another, equally strong. (!)

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

I won’t stop dating the copy editor, but I won’t like him as much either. I won’t text you back, but I won’t delete your number. And when I see you out in the village or on the 2 train, I’ll pretend not to. But you’ll know that I’ll wish I had put on earrings that day, and that I still have a crush on you. [x]

τύψεις.

''Θέλω να μιλήσουμε''. Αυτή η μικρή πρόταση που έχει τη δύναμη να φέρεις ξανά στο μυαλό κάθε τι λάθος που έχεις κάνει σε όλη σου τη ζωή.

Αχ :-(
Οι λάθος χειρισμοί. Το μεγαλύτερό μου λάθος. Πάντα. Θα μου πεις, ήμουν πιο μικρή. "Άμαθη". Ήμουν ερωτευμένη. Ήδη... Με κάποιον που δε το άξιζε. ΝΑΙ. Πια έχω τη δύναμη να το παραδεχτώ κανονικά. ΔΕΝ ΑΞΙΖΕ, αισθάνομαι λες και πέταξα 2 χρόνια της ζωής μου στον κάλαθο αχρήστων. Τελοσπάντων, τα'χουμε πει αυτά.

Remember when we went out
and the night was perfect forever
and we wanted the songs
to never end
but it all ended
and we ended up here
how the fuck did we end up here?
where are we?
I love you
Unknown writer

δε σ'αγαπώ πια αλλά κάποτε αυτό σκεφτόμουν.

ΕΝΑ ΠΡΑΜΑ είχα την ευκαιρία να κάνω σωστά πριν 2 χρόνια κι αυτό το σκάτωσα. Βέβαια τώρα δεν έχει σημασία, ίσως, λέω ίσως, μπορεί να υπάρξει μια καινούργια αρχή. Αν και είναι λίγο νωρίς... δεν ξέρω. Θα δείξει. 

Γαμώτο!! Γαμώ και την πλύση εγκεφάλου. Μετανιώνω. 
Αλλά 90% δε φταίω εγώ για όσα έγιναν. 
Το καλό μ'αυτή την ιστορία είναι ότι συνειδητοποίησα πράγματα για τον εαυτό μου και έμαθα πώς λειτουργούν ακόμα και τα χειρότερα άτομα μέσα στις ανθρώπινες/ερωτικές σχέσεις. Ένα από τα ουκ ολίγα άσχημα αποτελέσματα αυτού του μπλεξίματος είναι ότι έγινε καχύποπτη. Υπερβολικά καχύποπτη και ζηλιάρα. 
Ο κοινωνικός κύκλος άρχισε να κλείνει πιο πολύ. Άτομα που δεν χρειάζονταν ή δεν είχαν αποδείξει την αξία τους, απομακρύνθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Θα μου πεις, μα πώς μπορείς να λες ότι κάποιος δε χρειάζεται; Τι είναι, σκουπίδι; Όχι δεν είναι σκουπίδι. Αλλά όταν εκείνος σου έχει φερθεί σαν σκουπίδι, τότε έχεις κάθε δικαίωμα να είσαι όσο αυστηρός θέλεις με τη συμπεριφορά σου.
Και βασικά, άμα ο άλλος σε πετάει συνέχεια και σε παίζει σα μπαλάκι πινγκ πονγκ ή τελοσπάντων όπως παίζει το πουλί του, τι να τον κάνεις; Βρες τη δύναμη και διώχτονε, προπαντός από το μυαλό σου που έχει παπαριάσει από τα πολλά μέλια... 
(μακάρι να είχα κάποιον να μου το πει αυτό πριν από καιρό. μακάρι)

πι.ες: γειαααα ήθελα να σου πω ότι είσαι το πλέον σημαντικότερο άτομο στη ζωή μου και σε αγαπώ και συγγνώμη αν φαίνομαι κρίπι επειδή σου φτιάχνω πράματα όλη την ώρα αλλά δε μπορώ πρέπει να στο δείξω ότι με βοηθάς πολύ και αυτά

Κάθε σχέση είναι υπό τον έλεγχο αυτού που ενδιαφέρεται λιγότερο
- Gordon Livingston