Hey!

Ξέρεις κάτι;
Όχι δε θέλω ούτε χρειάζομαι ένα αγόρι για είμαι ευτυχισμένη. Τι παπαριές είναι αυτές. Όλο ακούω "μπουχουχου, είμαι τόσο μόνη, κανείς δε με θέλει" και λίγο αργότερα "δε μου αρέσει κανένας, όλοι οι άντρες είναι γουρούνια, δε θα βρω κανέναν ποτέ" όπως και το επικότερο όλων "κανένας δεν είναι σαν εκείνον" όπου εκείνος=πρώην που 99% σου έχει γαμήσει τα πρέκια και νομίζεις ότι δε μπορείς να προχωρήσεις με τη ζωή σου.
Το ακούω από τουλάχιστον 5-6 διαφορετικές κοπέλες με διαφορετική ζωή και χαρακτήρα. Ήρθε η ώρα να ξανακράξω γιατί δεν έχω σε ποιον να τα πω.
Έλεος, σκάσε. 
ΝΑΙ, κι εγώ υπαγόμουν σε αυτή την κατηγορία κλαψομούνικης κορασίδας που κάθεται όλη μέρα στο κρεβάτι και μυξοκλαίει που την παράτησαν και την άφησαν σαν ξεριζωμένη παπαρούνα στην άκρη ενός χωμάτινου δρόμου. Νομίζω πια ότι αυτό το στάδιο είναι απαραίτητο (και υγιές) για να περάσεις στην επόμενη φάση-αρκεί το στάδιο να μην κρατήσει 8000 χρόνια.
Κι εγώ έριξα μαύρο δάκρυ, μέχρι που έριξα μαύρη πέτρα πίσω μου και λέω δε γαμιέται. Πέρασε ένας χρόνος, τι στο μπούτσο ρε Δάφνη, σύνελθε ναούμ! *σλαπ*
Κι εγώ έκανα μαλακίες. Και πισωγυρίσματα. Αρκετά ώστε να μάθω. Και τώρα βρίσκομαι στην ευχάριστη πια (και ανώτερη, θα έλεγα) θέση να μπορώ να κράζω λες και εμένα δε μου έχουν συμβεί τα άνωθεν.
Κι εγώ αναρωτιόμουν επ'άπειρον γιατί η πρώτη μου σχέση έπρεπε να γίνει μουνί, και να τραβηχτεί τόσο, και να μπλεχτούν και άλλοι μέσα-όχι μόνο ερωτικό τρίγωνο δεν έγινε, αλλά ερωτικό πολύγωνο.
(παραθέτω εδώ μια φράση του Αυγούστου Κορτώ που μου άρεσε πολύ: "Όλα τα τρίγωνα είναι ερωτικά αν είναι γεμιστά με κρέμα.")
Και δώστου να πέφτω στα πατώματα και να θλίβομαι και να ακούω Μάλαμες και να χλαπακιάζω ότι βρεθεί μπροστά μου ωσάν καταβόθρα.

Looking back, η όλη διαδικασία της αποκοπής από την παλιά μου συνήθεια (βλ. καταστρεπτική σχέση) ήταν απίστευτα αργή. Κράτησε πολλούς μήνες-και νομίζω πως υπάρχουν κατάλοιπα που δε θα φύγουν ποτέ. Έστω. Να μου θυμίζουν τι δεν πρέπει να ξανακάνω.

Ένιγουεη. Πώς άρχισα το ποστ; Α ναι. Απολαμβάνω την ελευθερία μου λοιπόν. Γιες, θα ήταν πολύ όμορφο να έχω κάποιον να τον αγκαλιάζω, να τον φιλάω, να του λέω γλυκανάλατες βλακείες, να τον γεμίζω δώρα και ζωγραφιές, να έχω αυτήν την ευχάριστη αίσθηση της καινούργιας σχέσης (αυτό γιατί ένιωσα νοσταλγία όταν έβλεπα το Happy-Go-Lucky πρόσφατα) όπου γνωρίζεις τον άλλον λες και ανακαλύπτεις σιγά σιγά μια καινούργια χώρα. Αλλά είχα πολύ καιρό να νιώσω τόσο ελεύθερη. So there.

Καλά κι άμα κάτσει τίποτις, δε λέμε όχι.
Χοχο.