όταν μεγαλώσω

θα έχω ένα δωμάτιο με τοίχους μπλε, βαθύ, και έπιπλα από σκούρο ξύλο.
θα έχω μια βιβλιοθήκη που θα έχει ντουλάπι με τζάμι και ράντομ ράφια στον τοίχο να βάζω τα κόμικς μου.
θα κάτσω μια βδομάδα να ζωγραφίζω susuwatari στον ένα τοίχο, να τον χαίρομαι.
θα φτιάξω επιτέλους ένα τοίχο σωστά με φωτογραφίες. και θα έχω φωτογραφίες δικές σου, άλλων φίλων, άνιμε, κανένα Γιούαν Μακγκρέγκορ, τα αγαπημένα μου κλικ, ζωγραφιές μου, κανα αυτοκόλλητο tumblr, και ό,τι άλλη μαλακία προκύψει.
θα έχω γαμηστερά ηχεία για να πρήζω τους γείτονες.
θα έχω τις πιο όμορφες αφίσες του κόσμου.
θα έχω φωτάκια κρεμασμένα παντού, και 3 διαφορετικά ζευγάρια παντόφλες. αυτά τα τεράστια χνουδωτά. θα έχω κι ένα τεράστιο πουφ. και μια γωνιά μόνο μαξιλάρια να κάθομαι να διαβάζω το βιβλίο μου και να ακούω χίπστερ καψούρικη μουσική.

θα έχω ένα φίδι που θα το λένε Ψεπολίνα, ένα γάτο που θα το λένε Θορ (κι άλλον ένα που θα το λένε Άγγελο) κι ένα ρακούν.

θα έχω πτυχίο γραφίστα και θα είμαι γαμάτη και θα κάνω και μεταπτυχιακό στην Οπτική Επικοινωνία.

θα πάω στη Βενετία και στο Μπέργκεν ξανά και θα απολαύσω όσα φαγιά και καφέδες και όσους ανθρώπους θέλω.

θα πάω στην Ιαπωνία με couchsurfing.

θα τρώω αυγά 2 φορές την εβδομάδα, δημητριακά 4, φρυγανιές μία και καμιά φορά θα κάνω κρέπες ή φρεντς τόουστ.

θα αποκτήσω όλη τη συλλογή του Μουρακάμι και θα την έχω σε περίοπτη θέση. θα έχω κι ένα ράφι με βιβλία του Έκο και του Μπαρτ και σημειολογίες και τα σχετικά. και βιβλία με όμορφα αρχιτεκτονήματα.

θα στήσω ένα dartboard σαν αυτό της Πάτρας για να βάζω οποιανού τη φωτογραφία θέλω στο κέντρο.

θα παίρνω το καράβι καμιά φορά να πηγαίνω με την Τάνια στην Αίγινα. ή μόνη στο Αγκίστρι. χειμώνα καλοκαίρι.

αααλλά θα συνεχίσω να κολλάω παντού αυτοκόλλητα, να βάζω παντού κορδέλες, να γκρινιάζω, να βοηθάω με όποιο τρόπο μπορώ όποιον μπορώ, να κάνω ατέλειωτες συλλογές, να φοράω περίεργες κάλτσες, να παίζω με λέγκο, να βγάζω φωτογραφίες, να πίνω βότκα και να κλαίω όταν μεθάω, να απαρνιέμαι τις μπάμιες, να φτιάχνω σοκολατένιες μπουκιές, να νιαουρίζω, να κάνω χειροποίητα δώρα στους αγαπημένους, να γελάω σα χάχας με (ηλίθια) αστεία, να φοράω ό,τι να'ναι, να αφήνω τα μαλλιά μου να στεγνώσουν φυσικά, να βγαίνω στη βροχή χωρίς ομπρέλα, να παραπονιέμαι ότι είμαι άρρωστη όταν τρέχει η μύτη μου, να επιμένω ότι έχω δίκιο, να χάνομαι στην ίδια μου την πόλη.

note to self: Δεν υπάρχουν όνειρα, υπάρχουν στόχοι.

just some motivational stuff to keep me going

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Every relationship you have ever formed is you having a closer look at yourself.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

I’m almost never serious, and I’m always too serious. Too deep, too shallow. Too sensitive, too cold hearted. I’m like a collection of paradoxes.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 So you think that you’re a failure, do you? Well, you probably are. What’s wrong with that? In the first place, if you’ve any sense at all you must have learned by now that we pay just as dearly for our triumphs as we do for our defeats. Go ahead and fail. But fail with wit, fail with grace, fail with style. A mediocre failure is as insufferable as a mediocre success. Embrace failure! Seek it out. Learn to love it. That may be the only way any of us will ever be free.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Don’t do what you want. Do what you don’t want. Do what you’re trained not to want. Do the things that scare you the most.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Damaged people are dangerous. They know they can survive.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 I’m a real live human being. Sometimes I want sweet; sometimes I want sour. Sometimes I don’t know what I want. My shit stinks. I’m going to die someday.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Strange as it may seem, I still hope for the best, even though the best, like an interesting piece of mail, so rarely arrives, and even when it does it can be lost so easily.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

There came a point in my life where there was no one I wanted to talk to or hear from. No one trustworthy but the silent sky.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

mein Licht

μια σταθερή αξία

ένας ταύρος

Vielen Dank. 

κούραση και κλάμα και καψούρα, όλα σε ένα ποστ.

η μάνα ωρύεται και κλαίει, λέει θέλει να πεθάνει και μας βρίζει. πάλι τσακώνεται με τον αδερφό μου.

δε μας μπορεί άλλο, δε θέλει να μας βλέπει.

σήμερα χειρότερα από κάθε άλλη φορά.

εγώ κάθομαι στο δωμάτιό μου και την ακούω να μας φωνάζει γαϊδούρια.

θα ήθελα πολύ να τα παρατήσω όλα και να μείνω αλλού μόνη, να μην της είμαι και βάρος. να μην είμαι σε κανέναν βάρος. να αφήσω φίλους (φίλους; όσοι μου έχουν μείνει πιστοί και δε συνεχίζουν να με γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια κι ας ξέρουν ότι τους χρειάζομαι. καλή ζωή να έχετε ρε κι εγώ φταίω που σας έδωσα το χρόνο μου και όχι μόνο...), οικογένεια, όλους και να τους βλέπω δυο-τρεις φορές το χρόνο. δεν είναι εφικτό, δε θα το έλεγα. αν είχαμε λεφτά θα το είχα ήδη κάνει.

γι'αυτό πρέπει να συγκεντρωθώ στις σπουδές μου, να πιάσω δουλειά και τα συναφή.
πάλι καλά είμαι αισιόδοξη για το μέλλον. πάντα ήμουν, ακόμα και στις φάσεις "κατάθλιψης". λέω "κατάθλιψης" γιατί νομίζουμε πολλοί ότι όντως παθαίνουμε κατάθλιψη, κι όμως όλα μέσα στο μυαλό είναι. ευτυχώς έμαθα να συνέρχομαι μόνη μου και να μην χρειάζομαι κάποιον να με σηκώνει όλη την ώρα. ένας διακόπτης είναι, τίποτα άλλο.

άσχετο, αλλά ο λόγος που συγκεντρώθηκα στη σχολή μου μετά από 2 χρόνια σχεδόν, είναι ένα ζευγάρι γαλανά μάτια. ξανθά μακριά μαλλιά και μια υπέροχη παρουσία γενικότερα. οκ το πιθανότερο είναι δεν ταιριάζουμε, από το λίγο που έχουμε μιλήσει δε βλέπω και τόσα κοινά. θέλω να τον βλέπω όμως, να γίνουμε φίλοι, γιατί είναι ο λόγος που κωλόκατσα να βάλω λίγο τη ζωή μου σε τάξη. όχι μόνο όσον αφορά τη σχολή, αλλά και με τα τρανά πλέον ερωτικά μου βεβαίως βεβαίως.

επίσης αυτή η πανδαισία DNA έχει ήδη έταιρον ήμισυ κατά 98%. έτσι κι αλλιώς δεν είχα τέτοιο σκοπό -.-
είναι παράξενο όμως αυτό που συμβαίνει. δεν έχω καψουρευτεί έτσι ποτέ. :< θα δούμε πώς θα πάει. προς το παρόν περιμένω να περάσει το καλοκαίρι που θα είμαι μόνη (επιτέλους) και βλέπουμε από Σεπτέμβρη.

κατά τα άλλα είμαι ευτυχισμένη γιατί έχω άτομα από τη σχολή που μου κρατούν συντροφιά, μπορούμε να κάνουμε νορμάλ συζητήσεις, ξέρω ότι μπορώ να βασιστώ πάνω τους και ότι δε θα μου την κάνουν ποτέ.

σε άλλα νέα, λιώνω κάνοντας εργασίες. είμαι κουρασμένη αλλά δε το βάζω κάτω.
άντε! από 25 Ιουλίου θα αράζουμε από καφετέρια σε καφετέρια! :D

και μπάνια, θέλω θαλασσίτσα!

συγγνώμη που δεν είναι και πολύ συγκροτημένο αυτό το ποστ.
αυτά.

κοιμήσου (ή μαλλον πήγαινε ταξίδι) εσύ και η τύχη σου δουλεύει...

...εναντίον σου.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, βεβαίως και έτσι έγινε. Και θα ξαναγίνει προφανώς, αν ο άλλος δεν ξέρει τι του γίνεται, μόνο που εγώ ευτυχώς θα είμαι μίλια μακριά και τίποτα δε θα με επηρεάσει.
Γιατί βλέπετε, εγώ δεν είμαι έξυπνη, δε μπορώ να μιλήσω για φιλοσοφία και Καντ ή πολιτική ή ψυχολογία και Φρόυντ. Εγώ δεν είμαι όμορφη, έχω κοιλιές (ναι κοιλιές. όχι μόνο μία), στραβά ρουθούνια, σούπερ τεράστιο πισινό, πεσμένο στήθος. Εγώ δεν καταλαβαίνω, δεν έχω την ικανότητα να χειριστώ τις καταστάσεις ώριμα. Εγώ είμαι ρηχή, εγώ δεν ξέρω να εκφράζομαι, εγώ είμαι νωθρή, εγώ έχω κόλλημα με τον υπολογιστή, εγώ τρώω σα βόδι. Εγώ δεν έχω ιδέα από μουσική. Εγώ δεν έχω γούστο ούτε αισθητική. Εγώ είμαι τρελή, έχω υπερβολικές αντιδράσεις, εγώ κάνω σα μικρό παιδί.
Εγώ ήμουν ανεπαρκής. Να υποθέσω ότι είμαι ακόμα.

"Πεινάς;" -Όχι ευχαριστώ δε θα πάρω, όχι άλλο.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, αν δεν ξέρετε τι σας γίνεται και δε μπορείτε να αποφασίσετε ποιον θα πρωτοπηδήξετε, μην πηδάτε κανέναν. Μην πηδάτε τα αισθήματα κανενός. Υπάρχουν και οι οίκοι ανοχής και αν θέλετε "να δώσετε κάπου αγάπη" να υιοθετήσετε ένα σκυλάκι ή ένα γατάκι.

το διαβάζει κανείς τούτο ντε; απλή περιέργεια. σηκώστε χεράκι, κάντε κόμμεντ, κάτι.