Απουσία.

Σωτήρης-υπήρξε στην ταπεινή μου ζωή ακριβώς 21 μήνες.
Ο Σωτήρης ήταν από τους ανθρώπους που συναντώ και τους συμπαθώ απευθείας, και τους έχω αδυναμία για την υπόλοιπή μου ζωή-ιντουίσχιον; (όπως την Κλαίρη, την Άλκηστη, τον Αλέξανδρο, το Μήτσο και προσφάτως τον Γκάρρετ (!) )
Άνθρωπος απλός. Άνθρωπος με χαμόγελο (και τσιγάρο...) στα χείλη. Ήρεμος, με αυτό το στιλ το ιδιαίτερο που είχε, λιγομίλητος.
Τον ένιωσα πιο πολύ πατέρα μου από τον δικό μου.
Οι τελευταίοι μήνες είναι σα μια μουτζούρα. Θυμάμαι την αγωνία που με έτρωγε και θυμάμαι τη στιγμή που μου ανακοίνωσε ο Διομήδης τι συνέβαινε. Είναι αυτό που λένε ότι βουλιάζει η καρδιά σου-δυο φορές το'χω νιώσει στη ζωή μου. Εκείνη και μια άλλη. Αυτό που πραγματικά πρέπει να καθίσεις σε μια καρέκλα γιατί νιώθεις να χάνεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Όσοι δε το έχετε νιώσει, σας εύχομαι να μη το νιώσετε ποτέ. Ήξερα τι θα συνέβαινε μέσα τους επόμενους μήνες.
Οι τελευταίες βδομάδες-μια μόνιμη αναμπουμπούλα και τα νεύρα όλων ήταν κρόσια.
Ο Σωτήρης, η σκιά.

Το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, μιλούσα με την Ιωάννα στο σκαηπ. Πολλές ώρες. Της έλεγα πώς αισθάνομαι και πώς έχουν τα πράγματα. Δεν ήμουν εκεί όμως-το μυαλό μου ταξίδευε εκεί όπου ήταν ο Σωτήρης. Ανάμεσα στη γυναίκα του, το παιδί του και τους κοντινούς του φίλους. Ένιωθα κάπως που δεν μπορούσα να είμαι εκεί. Γιατί δεν ήμουν εκεί;; Ίσως αρκέστηκα στη δικαιολογία "ήταν ξαφνικό και είμαι πολύ κουρασμένη".
Αργά το βράδυ, με το που έκλεισα τον υπολογιστή, χτύπησε το κινητό μου.
Ένα μήνυμα: ΠΕΘΑΝΕ.
Καθόμουν στο κρεβάτι αρκετή ώρα, μην ξέροντας πώς να αντιδράσω. Δεν αντέδρασα. Σκεπάστηκα και με πήρε ο ύπνος.
Δεν έκλαψα. Ούτε το επόμενο πρωί, ούτε τις επόμενες μέρες. Δεν είναι επειδή το περίμενα-είναι επειδή δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ο Σωτήρης δεν είναι εδώ πια.

Ξέρετε κάτι, ίσως οι κηδείες να γίνονται για να καταλάβει πραγματικά ο κόσμος ότι ένας άνθρωπος έφυγε. Πέρα από τις θρησκευτικές πούτσες. Νομίζω ότι το να βλέπεις να βάζουν έναν αγαπημένο σου σ'ένα ξύλινο κουτί, να τον θάβουν στο χώμα και μετά να χαζεύεις την παρέλαση συγγενών και φίλων να ρίχουν λουλούδια μέσα σε μια τρύπα στο χώμα (όπου υπάρχει ο αγαπημένος σου και τότε, ΤΟΤΕ συνειδητοποιείς ότι δεν θα τον ξανακοιτάξεις στα μάτια, δεν θα τον ξαναγκαλιάσεις, δεν θα του ξανακρατήσεις το χέρι) είναι αρκετά σκληρό.
Θα ήθελα να με κάψουν και να σκορπίσουν τις στάχτες μου στον Άρη (αναφορά στην ταινιάρα Mr.Nobody).
Και όταν πεθαίνει κάποιος μετά τι κάνεις; Ό,τι κάνει και όλη η υπόλοιπη ανθρωπότητα, θρηνείς, αρνείσαι να το ξεπεράσεις, παθαίνεις κρίσεις, κοιτάς για ώρες μια ταφόπλακα και την υπόλοιπη ζωή σου τον θυμάσαι σαν μια γλυκιά (ή και όχι) ανάμνηση.

Δεν έχω νιώσει πώς πραγματικά είναι να χάνεις κάποιον-δεν έζησα με το Σωτήρη όλη μου τη ζωή. Παρ'όλ'αυτά για πολλές βδομάδες η απουσία του με χτυπούσε σαν κεραυνός σε ανύποπτο χρόνο.

Εγώ ως Δάφνη δεν φοβάμαι το θάνατο. Από τους μεγαλύτερούς μου φόβους είναι όμως να πάρει ο θάνατος κάποιον που αγαπώ.

Δεν ξέρω γιατί έγραψα τώρα αυτό το ποστ. Ίσως για να νιώσω εγώ η ίδια καλύτερα. Ίσως γιατί από χτες μελαγχολώ. Ίσως επειδή αδυνατώ να κάνω εργασίες για τη σχολή και αισθάνομαι ότι θα επέλθει παταγώδης αποτυχία.

πι.ες.: από δω και στο εξής δεν θα αποφεύγεται το όνομά του-είναι ο Διομήδης. θα το λέω και θα το γράφω για να καθαρίσω πιο πολύ τα μέσα μου.
πι.ες.2: το ξέρω ότι με αυτό δε θα αλλάξετε γνώμη γιατί απλά δε σας νοιάζει-αλλά ξανασκεφτείτε πόσα τσιγάρα κάνετε κάθε μέρα.

Mr. Freedom

Είμαι ελεύθερη γιατί γελάω. Δεν είμαι ελεύθερη γιατί με κάνεις ακόμα και κλαίω. Είμαι ελεύθερη γιατί ζω. Δεν είμαι ελεύθερη γιατί σε σκέφτομαι και νιώθω πως πεθαίνω. Είμαι ελεύθερη γιατί κοιμάμαι μόνη. Δεν είμαι ελεύθερη γιατί στο κρεβάτι δεν σε έχω δίπλα μου. Είμαι ελεύθερη γιατί όταν μπαίνω στο σπίτι δεν φωνάζεις που άργησα. Δεν είμαι ελεύθερη γιατί όταν ανοίγω την πόρτα στο σπίτι δεν βλέπω το χαμόγελο σου να με περιμένει. Είμαι ελεύθερη γιατί έχω χρόνο για τον εαυτό μου. Δεν είμαι ελεύθερη γιατί δεν σε αγγίζω. Είμαι ελεύθερη γιατί δεν νιώθω τύψεις κάθε φορά που τσακωνόμαστε. Δεν είμαι ελεύθερη γιατί δεν κάνουμε έρωτα. Είμαι ελεύθερη γιατί βλέπω τις ταινίες που μου αρέσουν. Δεν είμαι ελεύθερη γιατί δεν πεθαίνουμε από τα γέλια με τις χαζοκωμωδίες . Είμαι ελεύθερη γιατί δεν σε βλέπω να κλαις. Δεν είμαι ελεύθερη γιατί δεν σε κοιτάζω να κοιμάσαι. Είμαι ελεύθερη γιατί δεν τσακωνόμαστε. Δεν είμαι ελεύθερη γιατί δεν σε φιλάω. Είμαι ελεύθερη γιατί δεν υπάρχω στην σιωπή του θυμού σου. Δεν είμαι ελεύθερη γιατί δεν συζητάμε με τα μάτια. Είμαι ελεύθερη γιατί μένω μόνη μου. Δεν είμαι ελεύθερη γιατί δεν μένω μαζί σου. Είμαι ελεύθερη γιατί δεν είσαι εδώ. Δεν είμαι ελεύθερη γιατί σε έχασα. 

Θα σπάσω κούπες για τα λόγια που'πες

Τώρα εγώ σε ποιον να μιλήσω;
Θα πάω να βγάλω όλες τι φωτογραφίες με όλα τα γνωστά μου πρόσωπα απ'τους τοίχους μου.
Θέλω να πάω πίσω στο Χονγκ Κονγκ. Περάσαμε τόσο ωραία με το Γιωργή.
Γιατί πάντα παίρνω αυτό που θέλω αλλά η ευτυχία μου κρατάει τόσο λίγο;
Γιατί ένας άνθρωπος αλλάζει τόσο γρήγορα;
Εγώ γιατί δεν αλλάζω;
Εγώ γιατί δε μαθαίνω απ'τα λάθη μου;

...
Δε ξέρω τι να κάνω. Δεν έχω σε ποιον να μιλήσω.
Και τώρα τι; Θα κρύψω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι και θα ξανακοιμηθώ;
Θα γράψω άλλο ένα γαμάτο ποστ στο μπλογκ;


...
Θέλω τους συμφοιτητές μου.
Μόνο αυτοί μπορούν να γεμίσουν το κενό. Αν όχι όλο, ένα μέρος.
Χρειάζομαι κι εγώ έναν άνθρωπο να συνεννοούμαστε τέλεια.
Σκατά.

Τι ζητάω.
Αυτός ο άνθρωπος πιθανόν υπάρχει στην άλλη άκρη του κόσμου και δε θα τον συναντήσω ποτέ. Δε πειράζει.


Λεμόνι.

put me on a train, send me back to my home...

>σωστός θα είναι ο άνθρωπος που θα ψάξει να βρει εσένα. 
>μη χαραμίζεσαι.
>κοίτα να τα βρεις με τον εαυτό σου.
>γιατί έχεις πολύ καιρό μπροστά σου.


ελάλησε ο δόκτωρ αγάπης


----

• θα πας να βγάλεις φωτογραφίες, να μάθεις.
• θα χαστουκίσεις, να μάθεις.
• θα ζηλέψεις, να μάθεις.
• θα κλάψεις, να μάθεις.
• θα ζωγραφίσεις, να μάθεις.
• θα ακούς συνέχεια μουσική, να μάθεις.
• θα κάνεις ποδήλατο, να μάθεις.
• θα πιεις, να μάθεις.
• θα καπνίσεις, να μάθεις.
• θα γράψεις, να μάθεις.
• θα κολυμπήσεις, να μάθεις.
• θα ταξιδέψεις, να μάθεις.
• θα κοιμηθείς, να ονειρευτείς.
• θα ερωτευτείς ξανά, θα μάθεις;

>δε θέλω κανέναν

26.06.2011

τι είπε....

Σ'αγαπάω...μ'ακούς;

ου, ου! τα κλάματα δεν ήρθαν ακόμη!

Περπατούσα στο δρόμο και τον είδα.
Καθόταν στο πεζοδρόμιο με σκυμμένο το κεφάλι.
Μπροστά στον παιδικό σταθμό.
Πήγα κοντά και κάθισα απέναντί του. Τον κοίταξα.
Με κοίταξε.
Δύο μεγάλα, θλιμμένα μάτια.

Δεν ξέρω γιατί. Η παιδικότητά μου; Οι ανόητοι συναισθηματισμοί μου; Δε ξέρω γιατί αλλά τον σήκωσα απ'το πεζοδρόμιο και τον έβαλα πάνω στο πεζούλι, να μη λερώνεται.

Μετά παρατήρησα και τους φίλους του στοιβαγμένους δίπλα στον κάδο απορριμμάτων. Πήρα έναν και τον έβαλα δίπλα του να μην νιώθει μόνος.

Ήθελα να βάλω τα κλάματα. Ή μάλλον, να τον πάρω σπίτι και να τον πλύνω, να τον φροντίσω.
Γιατί ρε παιδί μου και οι λούτρινοι αρκούδοι έχουν ψυχή.
Και τους έχω τρομερή αδυναμία.



Αύριο θα πάω να δω αν είναι ακόμα εκεί.
Η πολυάσχολη ζωή μου δε μ'άφησε μάλλον να του δώσω όση σημασία έπρεπε.


[Για τον Αρκούδο και όλους τους αρκούδους του κόσμου.]

Κέικ, ρούχα, τα μάτια σου [Ημέρα Πρώτη]

Αν είναι να κάνεις αρνητικό σχόλιο μη το διαβάσεις, εσύ, Χ τυχαίε αναγνώστη. Μ'έπιασες; Είναι το μπλογκ μου και γράφω ό,τι θέλω. Ή μάλλον, είναι το ίντερνετ, αυτό το μεγάλο μπουρδέλο, όπου ο καθένας γράφει το μακρύ του και το κοντό του, οπότε άντε από κει που'ρθες.

Σήμερα έφαγα τούρτα απ'το Cake. Ήμουν στη στάση στην Αβάνα και ήθελα να πάρω λεωφορείο να τη φάω στο Πάρκο, αλλά δεν κρατιόμουνα και έφαγα τη μισή στη στάση. Ήταν τόσο τέλεια αλλά γαμώ είχε μια πικρή γεύση... 

Σήμερα πήγα στο παζάρι στο Θησείο μετά από χρόνια. Είχε ωραία πράγματα, αλλά δεν είχα όρεξη να πάρω τίποτα. Εννοείται. Μουρτζούφλα. Και πήγα και σ'εκείνο το σημείο, ξέρεις. Το γνωστό. Είχε ωραία μέρα πάντως:

Σήμερα ασυναίσθητα φόρεσα το πρωί πριν φύγω τα ρούχα που φορούσα την πρώτη φορά που φασωθήκαμε. (ναι ρε φίλε τα θυμάμαι έχεις κανα πρόβλημα) Όταν το συνειδητοποίησα έβαλα τα κλάματα. Και κάθισα σ'ένα παγκάκι κι έφαγα την υπόλοιπη τούρτα.

Σήμερα δεν έκλαψα πολύ γιατί έκανα πολλή δουλειά. Το να είσαι με άλλους, γαμάτους ανθρώπους στο ίδιο δωμάτιο είναι ψυχοθεραπευτικό.

Ή μάλλον, καλύπτει αυτό το κενό.

Σήμερα δεν άντεξα κι έκλαιγα στο δρόμο για το σπίτι.
Σήμερα...

Σήμερα ρε μαλάκα, ναι σήμερα. Μου λείπουν τα μάτια σου.
Κιόλας; Ναι ρε γαμώτο. Ναι.

Σήμερα ρε πούστη μου έβλεπα ζευγάρια. Και κάτι πάθαινα.
Δε θα μιλήσω γράψω άλλο.

Γεια.