Τώρα εγώ σε ποιον να μιλήσω;
Θα πάω να βγάλω όλες τι φωτογραφίες με όλα τα γνωστά μου πρόσωπα απ'τους τοίχους μου.
Θέλω να πάω πίσω στο Χονγκ Κονγκ. Περάσαμε τόσο ωραία με το Γιωργή.
Γιατί πάντα παίρνω αυτό που θέλω αλλά η ευτυχία μου κρατάει τόσο λίγο;
Γιατί ένας άνθρωπος αλλάζει τόσο γρήγορα;
Εγώ γιατί δεν αλλάζω;
Εγώ γιατί δε μαθαίνω απ'τα λάθη μου;
...
Δε ξέρω τι να κάνω. Δεν έχω σε ποιον να μιλήσω.
Και τώρα τι; Θα κρύψω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι και θα ξανακοιμηθώ;
Θα γράψω άλλο ένα γαμάτο ποστ στο μπλογκ;
...
Θέλω τους συμφοιτητές μου.
Μόνο αυτοί μπορούν να γεμίσουν το κενό. Αν όχι όλο, ένα μέρος.
Χρειάζομαι κι εγώ έναν άνθρωπο να συνεννοούμαστε τέλεια.
Σκατά.
Τι ζητάω.
Αυτός ο άνθρωπος πιθανόν υπάρχει στην άλλη άκρη του κόσμου και δε θα τον συναντήσω ποτέ. Δε πειράζει.
Λεμόνι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου