856

Περιμένω το φαγητό να γίνει και αποφάσισα να γράψω ένα ράνδομ ποστ. (λες και τα υπόλοιπα δεν είναι ράνδομ.)

Ας πούμε τα πράγματα χύμα.
Το τέλος του εξαμήνου πάντοτε σου γαμεί το είναι. Αμ, καλά θα'ταν να είναι και ένα νορμάλ εξάμηνο! Αλλά όχι. Έπρεπε να περάσουμε τα χίλια κύματα, μα τα γένια του Ποσειδώνα. Καταλήψεις επί καταλήψεων απεργίες ασυνεννοησία ανοργανωσιά σκατά με ρίγανη κι αυγά. Και σα να μην έφτανε αυτό, πάνω που αγκομαχώντας και καταϊδρωμένοι φτάσαμε στην τελική ευθεία με τις παραδόσεις εργασιών (έχοντας πασαλείψει σε χείριστο βαθμό την ύλη όπως και τα πρακτικά πράγματα που θα έπρεπε να έχουμε μάθει) ΤΣΟΥΠ να τη και η επ'αόριστον απεργία του μετρό. Αααααααυτά είναι. Αγαπητέ αναγνώστη, διαβάζεις το κείμενο μιας άυπνης, κουρασμένης, τσατισμένης, βρεγμένης  και πεινασμένης γκρινιάρας. Έχεις δοκιμάσει να κάνεις τη διαδρομή ΤΕΙ Αθήνας - ρέμα Χαλανδρίου χωρίς μετρό; Όχι; ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΧΑΝΕΙΣ! ^_^
Πέραν αυτού-το χέρι μου έφτασε κοντά στη νέκρωση μετά τις εργατοώρες ζωγραφικής για την Εικονογράφηση. Ντεντ. Ζίρο. Νιλ.
Γενικώς. Σήμερα ήταν μια σχετικά σκατένια μέρα, από αυτές που δεν ξεκινάνε καλά και θες να αναποδογυρίσεις κάθε τραπέζι στο διάβα σου. 
Πού θέλω να καταλήξω (εκτός της γκρίνιας):
Δε με νοιάζει που ήταν μια σκατένια μέρα. Καθόλου.

1. Η δουλειά μου στην εικονογράφηση (πέραν κάποιων μικροδιορθώσεων εννοείται) χαρακτηρίστηκε επαγγελματική. Από μια εξαιρετική γραφίστρια.
   Έφυγα από την αίθουσα κατάκοπη αλλά πολύ ορεξάτη και με χαμόγελο.
2. Το φαινόμενο Τζο ή αλλιώς Φλιν ή αλλιώς Μπανανίτο. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εσένα, Φλιν-you keep me sane σε αυτό το μάταιο κόσμο. No more words needed.
3. Cubi. Αυτό δεν περιγράφεται σε μια παράγραφο, σαμντέη θα τακτοποιηθεί και τούτο με ποστ-σεντόνι. Βασικά, qb was like a lightining bolt out of nowhere, turned everything upside down and inside out and turns my Happy switch on without even trying. *hugs*

Ναι λοιπόν. Είχε τόσο καιρό να συμβεί αυτό το δε με νοιάζει που νόμιζα ότι ήταν ένα μακρινό όνειρο. Σπίκινγκ οφ ντριμς, έχω τόσο άγχος για τα πάντα (σχολή-υποχρεώσεις-υγεία-φαϊ-σχέσεις) που ο ύπνος μου είναι σχεδόν πάντα ανήσυχος και γεμάτος υπερβολικά περίεργα όνειρα. Σημείωση: δεν έχω ξεκουραστεί πραγματικά από την 25η Νοεμβρίου. Σκατά; Why, self? Πιστεύω πως όταν ξαναρχίσω κολύμβηση όλα θα είναι καλύτερα.

No more drama, Δάφνη, no more drama. 

(άσχετο) πιες: ΑΣΕ που το ΤΕΙ είναι γεμάτο συνθήματα για τη Βίλλα Αμαλίας. Δε θα επεκταθώ πλην του ότι γαμώ το κέρατό σου βλάχε επαναστάτη του κώλου, που νομίζεις ότι γράφοντας με σπρέι στον οποιοδήποτε τοίχο και δη του ιδρύματος, θα κάνεις την αλλαγή ενάντια στο κατεστημένο και πούτσες μπλε.

(｡´ ‿｀♡)

Η ομορφιά βρίσκεται εκεί που δεν την περιμένεις.
Ξαφνικά συμβαίνει μια συμπαντική συνάντηση, κι εκεί που όλα είχαν τόνους του γκρι*, εμφανίζονται παντού ουράνια τόξα.

Εσύ έχεις ζήσει ποτέ σε όνειρο στην πραγματική σου ζωή; Στον ξύπνιο σου δηλαδή;

-

Εσύ έχεις ζήσει ποτέ πραγματικά σε ένα όνειρό σου; Στον ύπνο σου δηλαδή;

Τελευταία όλα μου φαίνονται σουρεάλ. Οι καταστάσεις, οι συναντήσεις και οι άνθρωποι. Πολύ συχνά, εδώ και κανένα δίμηνο-τρίμηνο, όταν βρίσκομαι με κάποιον/κάποιους στο ίδιο μέρος, αναγκάζομαι καμιά φορά να αναρωτηθώ για ένα νανοσεκόντ αν όντως βρίσκομαι εκεί. Την ακριβώς επόμενη στιγμή απλά επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Ακούγεται πολύ μπερδεμένο ακόμα και για μένα -__-" Αλλά ένιγουεηζ, δεν είναι αυτό το θέμα.

Ποιο είναι το θέμα; Η Δάφνη είναι ευτυχής και προσπαθεί να ανοιχτεί και να μην είναι καχύποπτη προς όλους! Ποιος να το πίστευε.

Βρήκε κι ένα μυαλό σαν το δικό της αλλά πολύ πιο χμμμμμ ανεπτυγμένο θα έλεγα 
(°◡°♡).:｡ εκεί μέσα αυτό το μυαλό έχει όλα όσα ήθελε ποτέ να κάνει αλλά δεν έβρισκε ποτέ κάποιον να της τα εξηγήσει-και ταρατατζούμ! Αφίχθη από το πουθενά.

Σήμερα έζησα ένα όνειρο σε μια σκοτεινή αίθουσα προβολής. Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω γιατί. Ίσως να φταίει και η κούραση.

Α!

Valtari. Αχ βαχ. Εκτός από τον ύπνο που με πήρε σε κάποια φάση, με πήραν και τα ζουμιά 2-3 φορές. Για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά. Κατάρα! Είμαι μια παλιοσυναισθηματική.

υ.γ.: χέρια πλεγμένα. σνιφ

*καμία απολύτως αναφορά στο αηδιαστικό κατασκεύασμα επονομαζόμενο 50 Αποχρώσεις του Γκρι.

One day I will find the right words, and they will be simple.

Daphne's Room.

Guinessss

Κληρονόμων 13. Cluedo. Τζωρτζίνα.

Φωτογραφίες του πρώτου φιλμ.

:3

Κάθε πρωί!

"Γιατί τα κορίτσια θέλουν να κλέβουν πράγματα από τα αγόρια;"

never want to leave this place

!

sounds of the morning

τα καλύτερα πρωινά τα'χουμε φάει μαζί!

Ρίον - Σχεδιαστήριο Σ3

 -

◕ ◡ ◕

λες και χρειάζεται καμιά εξήγηση.

!

Maybe in a rush of words they’ll say something arbitrary that for some reason makes your stomach smile, you know, tickles you in ways that a copy paste publish poem can’t.

(ily)

{My Boy}

Ένα ακόμα τριήμερο απ'αυτά που κάνουμε τα μαγικά μας και περνάμε όμορφα.

Double Exposure, Athens Photo Festival, καλαμπόκι στο χέρι, Anders Petersen, Γκούντις, βόλτες στας Αθήνας, brainstorming για λόγκο, Εν Λευκώ μέσα στο αυτοκίνητο, Dead Can Dance, The Walking Dead, κεφτεδάκια._ 

[[Καφές και δημητριακά. Και εκλέρ. Και γελάς. Γελάμε.]]

Τατόι. Ανάκτορα και φύση και ροζουλί σύννεφα. Κηφισιά και ένα όνομα που δε θέλω να ακούω από το στόμα σου. Και μάσσιβ. Και γκουγκλ μαπς.

Και το πριντ που πριν είχαμε δει σε γκράφιτι. (!) Ευτυχώς εσύ το εκτίμησες. 

Μουτς. :3

barely scraping by, listening to depressing stuff, that time is over

and I'm glad. 

τώρα το μόνο για το οποίο έχω ν'ανησυχώ είναι η γαμωπερίοδος και οι αποχές/απεργίες των καθηγητών στη σχολή. 

είδες Δάφνη.
Παύεις ν'ασχολείσαι, δίνεις το χρόνο, την αγάπη σου και το ταλέντο σου αλλού και τσαφ! Είσαι πλέον ένας άλλος άνθρωπος. πολυπράγμων, όπως παλιά. Βασικά, πολύ καλύτερα από παλιά, μιας και ωρίμασες αρκετά μέσα σε 2 χρόνια. Είσαι πιο οργανωμένη. Πιο δημιουργική. Ακόμα πιο κοινωνική. Πιο δοτική. Χαίρεσαι με απλά πράγματα, όπως θα έπρεπε. Και μέσα στη μιζέρια έβρισκες το κουράγιο να χαρείς με μικρά καθημερινά πράγματα, αλλά ζοριζόσουν πολύ. Ξαναμαθαίνεις να εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους και αρπάζεις τις ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται και τις φυλάς σαν πολύτιμο θησαυρό. 
Με μικρά βήματα κάνεις τον κόσμο σου πιο όμορφο. Και πριν ήταν όμορφος, δε μπορώ να πω. Αλλά ήταν σκοτεινά όμορφος, λες και είχες βάψει τους τοίχους σου βαθύ μπλε. 

Μικρά βήματα πάντα, ποτέ δεν ήσουν των μεγάλων βημάτων. Μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπου μπορείς να ξεπεράσεις τον εαυτό σου.

Θα'θελα να περηφανευτώ αλλά είναι νωρίς ακόμα. 

mein Licht

μια σταθερή αξία

ένας ταύρος

Vielen Dank. 

I don't like food.

I love it.

彼は家のように感じている。

Είμαι καλά ΡΕ.
Δημιουργώ, ζωγραφίζω, φτιάχνω, ονειρεύομαι, διορθώνω, δουλεύω, βγάζω φωτογραφίες, γράφω, περπατάω στην Αθήνα, πάω στη σχολή (χειροκρότημα να ακούω.), απολαμβάνω τις μυρωδιές και τις γεύσεις (ακόμα πιο πολύ),  γράφω αυτούς που με κρατάνε πίσω στα παλιά μου τα υποδήματα. Παλιούς και καινούργιους. Τακτοποίησα ακόμα και όλα τα αρχεία του υπολογιστή μου. Ουάου

Cherry Cherry Boom Boom.

I remeber there was a time when we used to make promises and talk about dreams. With both of you.
There was that time when we laughed. Carefree. With both of you. Why is it that one year can change so much in so many lives? Okay. That's not bad. But-
-I miss the time when I didn't have to be jealous of other girls, when a girl's name wouldn't be constantly on my mind, when I could enjoy being alone. Loneliness has its pros.

But do I prefer being single? Those last few weeks, I would have said 'yes' quite a lot if asked the same question many times at different periods. You haven't treated me right, too. I feel so frustrated sometimes. But then comes the time when I see you. Or hear your voice on the phone, or even read your message or your mail. And each of those make me equally happy. I feel elated, in fact. I just see or remember your face. And...

And I melt. 

I want to break up. I can't stand being so much in love. I hate it. See? Tears welled up just now.
This is killing me. But I'm not stopping it. The exact moment I decide to end it, I picture your eyes in my mind. And it gets fucked up. Again.
So-