and I'm glad.
τώρα το μόνο για το οποίο έχω ν'ανησυχώ είναι η γαμωπερίοδος και οι αποχές/απεργίες των καθηγητών στη σχολή.
είδες Δάφνη.
Παύεις ν'ασχολείσαι, δίνεις το χρόνο, την αγάπη σου και το ταλέντο σου αλλού και τσαφ! Είσαι πλέον ένας άλλος άνθρωπος. πολυπράγμων, όπως παλιά. Βασικά, πολύ καλύτερα από παλιά, μιας και ωρίμασες αρκετά μέσα σε 2 χρόνια. Είσαι πιο οργανωμένη. Πιο δημιουργική. Ακόμα πιο κοινωνική. Πιο δοτική. Χαίρεσαι με απλά πράγματα, όπως θα έπρεπε. Και μέσα στη μιζέρια έβρισκες το κουράγιο να χαρείς με μικρά καθημερινά πράγματα, αλλά ζοριζόσουν πολύ. Ξαναμαθαίνεις να εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους και αρπάζεις τις ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται και τις φυλάς σαν πολύτιμο θησαυρό.
Με μικρά βήματα κάνεις τον κόσμο σου πιο όμορφο. Και πριν ήταν όμορφος, δε μπορώ να πω. Αλλά ήταν σκοτεινά όμορφος, λες και είχες βάψει τους τοίχους σου βαθύ μπλε.
Μικρά βήματα πάντα, ποτέ δεν ήσουν των μεγάλων βημάτων. Μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπου μπορείς να ξεπεράσεις τον εαυτό σου.
Θα'θελα να περηφανευτώ αλλά είναι νωρίς ακόμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου