τυφώνας σκέψεων

μετανιώνεις για ένα κάρο πράματα, δεν ξέρεις τι αισθάνεσαι, δεν ξέρεις τι (να) κάνεις, θυμώνεις, στενοχωριέσαι, κλαις, πίνεις, σου λείπουν οι φίλοι, σου λείπει το να'χεις δίπλα κάποιον να τα λες όλα, σου λείπει η ηρεμία, όλο καταιγίδες, πεινάς, σιχαίνεσαι τους ανθρώπους, αποφεύγεις το έξω, μετά σου λείπει η πόλη, ζωγραφίζεις σκοτεινά πράγματα.


και μέσα σε όλα αυτά, βρίσκεσαι κάποια στιγμή στο μάτι του κυκλώνα-ηρεμείς.
ένα όνειρο που παντού έχει ήλιο, και παντού βρίσκεται εκείνος. πόσο όμορφος είναι στον ήλιο... τα μαλλιά κάτω. συνέχεια παραμερίζει τις μπούκλες. 
τόσα όνειρα βλέπω, είναι τα μόνα που θυμάμαι.


τελικά, ισχύει: ο έρωτας με έρωτα περνάει.

πρασινομάτη μου,

θέλω να περάσει αυτό το καλοκαίρι σύντομα, να κάνω όμορφες διακοπές, να δω καινούργια μέρη, να αγαπηθώ και να αγκαλιαστώ με φίλους, να το ρίξω και λίγο στην κραιπάλη, να χορέψω, να γνωρίσω ανθρώπους. 

μέχρι τώρα το καλοκαίρι μου είναι πανέμορφο. αισθάνομαι ότι δεν έχω ξαναπεράσει καλύτερα. 

βάζω τις στενοχώριες στην άκρη.

απλά πράγματα-θάλασσα, φαί, χορός και συζητήσεις με αγαπημένους.

αναμνήσεις από τα σχολικά χρόνια- τώρα που μεγαλώσαμε και λίγο. πόσα συνέβησαν μέσα σε 2 χρόνια;!! αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία, πρασινομάτη μου. τι λέω κι εγώ τώρα. ίσως κάποτε τα πούμε, ποτέ δεν ξέρεις. 

ήθελα να σου πω πως θα'θελα να βγούμε-να δούμε μια ταινία με σουπερ-ήρωες, να φάμε κανα ποπκορν, να πάμε στο Cake να φάμε γλυκάκια, που σ'αρέσουν, και μετά να περπατήσουμε άσκοπα με ice tea στο χέρι. σ'αρέσει το Arizona Tea; έχεις δοκιμάσει; να δοκιμάσεις πάντως, αφού σ'αρέσει το τσάι. απ'ότι έχω δει ταιριάζουμε στα φαγιά και στα ποτά :-) ούτε συ πίνεις καφέ. άσχετο. θέλω λοιπόν όπως κάνουμε την άσκοπή μας βόλτα να σ'έχω δίπλα μου και να σου λέω βλακείες, ό,τι μου κατεβαίνει στο μυαλό. και να μου λες κι εσύ τα δικά σου.

και να πέφτει ο ήλιος πάνω στα μαλλιά σου. και τα μάτια σου.

και μετά να γελάς. 

κι εμένα άσε με να λιώσω εκειπέρα! 

κούραση και κλάμα και καψούρα, όλα σε ένα ποστ.

η μάνα ωρύεται και κλαίει, λέει θέλει να πεθάνει και μας βρίζει. πάλι τσακώνεται με τον αδερφό μου.

δε μας μπορεί άλλο, δε θέλει να μας βλέπει.

σήμερα χειρότερα από κάθε άλλη φορά.

εγώ κάθομαι στο δωμάτιό μου και την ακούω να μας φωνάζει γαϊδούρια.

θα ήθελα πολύ να τα παρατήσω όλα και να μείνω αλλού μόνη, να μην της είμαι και βάρος. να μην είμαι σε κανέναν βάρος. να αφήσω φίλους (φίλους; όσοι μου έχουν μείνει πιστοί και δε συνεχίζουν να με γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια κι ας ξέρουν ότι τους χρειάζομαι. καλή ζωή να έχετε ρε κι εγώ φταίω που σας έδωσα το χρόνο μου και όχι μόνο...), οικογένεια, όλους και να τους βλέπω δυο-τρεις φορές το χρόνο. δεν είναι εφικτό, δε θα το έλεγα. αν είχαμε λεφτά θα το είχα ήδη κάνει.

γι'αυτό πρέπει να συγκεντρωθώ στις σπουδές μου, να πιάσω δουλειά και τα συναφή.
πάλι καλά είμαι αισιόδοξη για το μέλλον. πάντα ήμουν, ακόμα και στις φάσεις "κατάθλιψης". λέω "κατάθλιψης" γιατί νομίζουμε πολλοί ότι όντως παθαίνουμε κατάθλιψη, κι όμως όλα μέσα στο μυαλό είναι. ευτυχώς έμαθα να συνέρχομαι μόνη μου και να μην χρειάζομαι κάποιον να με σηκώνει όλη την ώρα. ένας διακόπτης είναι, τίποτα άλλο.

άσχετο, αλλά ο λόγος που συγκεντρώθηκα στη σχολή μου μετά από 2 χρόνια σχεδόν, είναι ένα ζευγάρι γαλανά μάτια. ξανθά μακριά μαλλιά και μια υπέροχη παρουσία γενικότερα. οκ το πιθανότερο είναι δεν ταιριάζουμε, από το λίγο που έχουμε μιλήσει δε βλέπω και τόσα κοινά. θέλω να τον βλέπω όμως, να γίνουμε φίλοι, γιατί είναι ο λόγος που κωλόκατσα να βάλω λίγο τη ζωή μου σε τάξη. όχι μόνο όσον αφορά τη σχολή, αλλά και με τα τρανά πλέον ερωτικά μου βεβαίως βεβαίως.

επίσης αυτή η πανδαισία DNA έχει ήδη έταιρον ήμισυ κατά 98%. έτσι κι αλλιώς δεν είχα τέτοιο σκοπό -.-
είναι παράξενο όμως αυτό που συμβαίνει. δεν έχω καψουρευτεί έτσι ποτέ. :< θα δούμε πώς θα πάει. προς το παρόν περιμένω να περάσει το καλοκαίρι που θα είμαι μόνη (επιτέλους) και βλέπουμε από Σεπτέμβρη.

κατά τα άλλα είμαι ευτυχισμένη γιατί έχω άτομα από τη σχολή που μου κρατούν συντροφιά, μπορούμε να κάνουμε νορμάλ συζητήσεις, ξέρω ότι μπορώ να βασιστώ πάνω τους και ότι δε θα μου την κάνουν ποτέ.

σε άλλα νέα, λιώνω κάνοντας εργασίες. είμαι κουρασμένη αλλά δε το βάζω κάτω.
άντε! από 25 Ιουλίου θα αράζουμε από καφετέρια σε καφετέρια! :D

και μπάνια, θέλω θαλασσίτσα!

συγγνώμη που δεν είναι και πολύ συγκροτημένο αυτό το ποστ.
αυτά.

black versus blonde

0-1