μετανιώνεις για ένα κάρο πράματα, δεν ξέρεις τι αισθάνεσαι, δεν ξέρεις τι (να) κάνεις, θυμώνεις, στενοχωριέσαι, κλαις, πίνεις, σου λείπουν οι φίλοι, σου λείπει το να'χεις δίπλα κάποιον να τα λες όλα, σου λείπει η ηρεμία, όλο καταιγίδες, πεινάς, σιχαίνεσαι τους ανθρώπους, αποφεύγεις το έξω, μετά σου λείπει η πόλη, ζωγραφίζεις σκοτεινά πράγματα.
και μέσα σε όλα αυτά, βρίσκεσαι κάποια στιγμή στο μάτι του κυκλώνα-ηρεμείς.
ένα όνειρο που παντού έχει ήλιο, και παντού βρίσκεται εκείνος. πόσο όμορφος είναι στον ήλιο... τα μαλλιά κάτω. συνέχεια παραμερίζει τις μπούκλες.
τόσα όνειρα βλέπω, είναι τα μόνα που θυμάμαι.
τελικά, ισχύει: ο έρωτας με έρωτα περνάει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου