Περπατούσα στο δρόμο και τον είδα.
Καθόταν στο πεζοδρόμιο με σκυμμένο το κεφάλι.
Μπροστά στον παιδικό σταθμό.
Πήγα κοντά και κάθισα απέναντί του. Τον κοίταξα.
Με κοίταξε.
Δύο μεγάλα, θλιμμένα μάτια.

Δεν ξέρω γιατί. Η παιδικότητά μου; Οι ανόητοι συναισθηματισμοί μου; Δε ξέρω γιατί αλλά τον σήκωσα απ'το πεζοδρόμιο και τον έβαλα πάνω στο πεζούλι, να μη λερώνεται.

Μετά παρατήρησα και τους φίλους του στοιβαγμένους δίπλα στον κάδο απορριμμάτων. Πήρα έναν και τον έβαλα δίπλα του να μην νιώθει μόνος.

Ήθελα να βάλω τα κλάματα. Ή μάλλον, να τον πάρω σπίτι και να τον πλύνω, να τον φροντίσω.
Γιατί ρε παιδί μου και οι λούτρινοι αρκούδοι έχουν ψυχή.
Και τους έχω τρομερή αδυναμία.



Αύριο θα πάω να δω αν είναι ακόμα εκεί.
Η πολυάσχολη ζωή μου δε μ'άφησε μάλλον να του δώσω όση σημασία έπρεπε.


[Για τον Αρκούδο και όλους τους αρκούδους του κόσμου.]