Η Δάφνη και οι 7 βλαμμένοι Κνίτες

Μια φορά κι έναν καιρό,

Που λέτε χθες (δυστυχώς) πήρα την απόφαση να πάω να ψηφίσω στις φοιτητικές εκλογές.

 Τι ωραία τι καλά-το έκανα αυτό μετά από το πολύ σωστό statement που άκουσα από διάφορες μεριές ότι “αν δεν ψηφίσεις μετά δεν έχεις δικαίωμα και να παραπονιέσαι.”. Ναι. Τελοσπάντων, πρώτη φορά ψηφίζω γενικότερα. Τι χαρά. 

Ψάχνοντας την αίθουσα όπου ψηφίζαμε, αρχίσαμε να κυκλοφορούμε γύρω γύρω στο Σ.Γ.Τ.Κ.Σ. σαν καλές φοιτητριούλες που είμαστε. Βέβαια, εμένα σαν ανήσυχο πνεύμα και σαν καλλιτέχνης και και και μου χτύπαγαν πολύ άσχημα στο μάτι όλες οι γαμωαφίσες (της ΚΝΕ κυρίως-η οποία έχει κυριέψει τη σχολή σα γάγγραινα). Οπότε άρχισα να σκίζω όσο περνούσα από το διάδρομο (ηδονικό ήθελα πολύ καιρό να το κάνω), που φυσικά ήταν ασφυκτικά γεμάτος-στο διάδρομο του Τ.Ε.Ι. δε, μόνο στο πάτωμα δεν είχαν βάλει. Προσοχή, φάνηκα ευγενική και δεν κατέβασα καμία μα καμία αφίσα. Ε και μαζί μου έσκισε τρεις τέσσερις και η Ιωάννα. 
Αφού φτάνουμε λοιπόν στον (άδειο) διάδρομο με τις γραμματείες των σχολών, εμφανίζονται συνάμενες κουνάμενες δύο Κνίτισσες με αυτοκολλητάκι στο πέτο τη μίνι έκδοση της αφίσας που έσκιζα με τόση ηδονή. 
(μικρή ξανθιά με υφάκι: ) “Εσείς δεν είστε που σκίζατε τις αφίσες τώρα στο διάδρομο; Γιατί το κάνατε αυτό;”
(Ιωάννα, κουλαριστή: ) “Γιατί προφανώς ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΟ;”
(εγώ-μου γυρίζει το μάτι: ) “Επίσης γιατί η αφισοκόλληση είναι παράνομη;Ίσως;;”
(ηλίθια ξανθιά: ) “Παράνομη;; Δε νομίζω.”(άκου ατάκα τώρα)”Είναι δικά μου λεφτά αυτά που σκίζεις, εγώ τις έχω πληρώσει τις αφίσες!” (οκ. πες ότι το αφήνω να περάσει αυτό)
(εγώ-στα όριά μου, με καμία διπλωματία: ) “Τι λες ρε παιδί μου δεν έχεις και να φας” (ή κάποια ανάλογη κακία απάντησα δε θυμάμαι)
Η Ιωάννα κάτι άρχισε να τους λέει κι εγώ για να μην εκνευριστούμε περισσότερο την έπιασα απ’το χέρι και της είπα “Πάμε, δεν αξίζει.”. Και φύγαμε με τις Κνίτισσες ξοπίσω να συνεχίζουν τα δικά τους.

Αφού ψηφίσαμε τελοσπάντων (εγώ βέβαια έκανα ένα trollface στο ψηφοδέλτιο της Αρστερής Ενότητας μετά από σκέψη να ψηφίσω σοβαρά Α.Ε. ή Ε.Α.Α.Κ. χωρίς βέβαια να υποστηρίζω τίποτα), βγαίνω από την αίθουσα και τι με περιμένει;
(πολύ ηλίθια ξανθιά Κνίτισσα με κάρτες που γράφουν ΚΝΕ και 2Ε επάνω: ) “Μια οικονομική ενίσχυση 2 ευρώ παρακαλώ επειδή μας σκίσατε τις αφίσες!”

Περιττό να πω ότι με δυσκολία κρατήθηκα να την πιάσω απ’το μαλλί και να τη φέρω δυο φούρλες (ατάκα Ντένης Μαρκορά^^)- κι αυτήν και τη φίλη της, μια αγάμητη που μου τη μπήκε πολύ άσχημα. Πάλι καλά επικράτησε η υποτιθέμενη ανατροφή που μου έχουν δώσει οι γονείς μου και την έγραψα και πήγα στο άιθριο όπου πιάσαμε συζήτηση με δυο κοπέλες απ’τα Ε.Α.Α.Κ..

(επίσης περιττό να πω ότι αφού βγήκα στο αίθριο μετά από λίγο ξαναμπήκα τρέχοντας-για να φωνάξω την Ιωάννα που δε μας είχε δει- αυτή η αγάμητη χοντρή Κνίτισσα έκανε “ξ ξξξξ ξξξ”(ναι τον ήχο που κάνουμε στις γάτες για να φύγουν.) νο κόμεντ. Δε θέλω να τα ξαναπάρω.)

Εγώ μετά απ’αυτό τι να πω; Πώς να αισθανθώ; Τι να κάνω;; 
Νομίζω αυτό που μου είπε ο Διομήδης είναι το καλύτερο: Γράψ’τους και κάνε αυτό που είναι να κάνεις. Τη σχολή σου, τους καθηγητές σου και τον εαυτό σου. Μην ασχολείσαι καν με αυτούς. Στη θεωρία και στα λόγια όλοι καλοί είμαστε. Το θέμα είναι να κάνεις πράξεις. 

Η απαισιοδοξία μου για την τρέχουσα κατάσταση έχει φτάσει στα όριά της. Πρέπει να το πάρω πιο κουλ ρε γαμώτο.

-Η Άλκηστις έδειξε ανωτερότητα και τις έγραψε. Καλά έκανε, πιστεύω κι εγώ σύντομα να συγκεντρώνομαι στον εαυτό μου μόνο και όχι σε καθυστερημένους. 

Κι έζησαν όλοι σκατά κι εμείς σκατά με φράουλες