Νιώθω τόσο μόνη και προδομένη, πιο πολύ από κάθε άλλη φορά. Μπερδεμένη, χαμένη, κουρασμένη, νυσταγμένη, πεινασμένη. Πεινασμένη κυρίως για λίγη προσοχή....
Νιώθω σα μικρό τσουρομαδημένο γατί παρατημένο σε μια γωνίτσα ενός στενοσόκακου. Κάποιοι μου πετάνε τα αποφάγια τους, μαζί και μερικές ρανίδες προσοχής.
Αχ ευτυχώς... υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι περαστικοί, με παίρνουν αγκαλιά, εμένα το μικρό γατί, και μου δίνουν ένα μεγάλο πιάτο φαϊ γιατί νοιάζονται για μένα. Και μετά μου χαϊδεύουν το κεφάλι κι εγώ γουργουρίζω ευτυχισμένα...
Μια μέρα θα σας το ανταποδώσω όπως σας αξίζει. Και σε όσους με έριξαν σε μαύρη κατάθλιψη και σε όσους με βγάζουν από αυτή.