(Αθήνα)

Σε σκέφτομαι.

Δε ξέρεις πόσο μ’άρεσε που πήγαμε βόλτα στην Αθήνα. Αγαπώ να πηγαίνω μόνη μου εκεί, γατί μόνο στο κέντρο μπορώ να σκέφτομαι καθαρά. Να κοιτάζω γύρω και να βλέπω. Όχι να κοιτάζω. Αλλά με σένα είναι μαγεία. Αυτό.
Πάντα, όταν θα πηγαίνω στο κέντρο, θα θυμάμαι εσένα. Θα θυμάμαι την πρώτη φορά που είχα ανέβει σ’εκείνο το μέρος στα Αναφιώτικα. Με σένα, το Γιάννη και το Γιωργή. Σε κείνο το απίστευτο μέρος. Η Αθήνα είναι μαγεία, όσο κι αν μου τη σπάει. Μιλάει δεκαεννιάχρονη σχεδόν η οποία δεν ξέρει καθόλου την πόλη της.

Μπορούσα να μεθύσω από ευτυχία. Και σαλέπι. Που δοκίμασα για πρώτη φορά και αγάπησα.

~+~+~+~+~+~+~+~

Θα’θελα να γνωρίσω την παλιά Αθήνα. Χωρίς άσχημες πολυκατοικίες, χωρίς εμπορικά, χωρίς 984526054 αυτοκίνητα να περνάνε δίπλα μου/μπροστά μου. Χωρίς άθλια χιτάκια/μπιτάκια να ακούγονται από παντού. Να μπορώ να βλέπω τον ήλιο καθαρά όταν βγαίνει, να μην αναγκάζομαι να ανεβαίνω στην ταράτσα. Γαμώ. Τι ζητάω…
Λίγο καθαρό αέρα. Λίγο να ξεφύγω απ’όλα και όλους. Να σε πάρω μαζί μου στη θάλασσα θέλω. Εκεί θα ηρεμήσω μόνο. Θα πιω χωρίς να με πιάσει μαύρη κατάθλιψη. Την αγαπώ κι εκείνη. Όσο εσένα.

Θα τη δω τη θάλασσα, σε 2-3 βδομάδες. Πατρινό Καρναβάλι. Τα γουστάρω κάτι τέτοια. Έλα μαζί… :/

Υ.Γ.: Θα ντυθώ Ramona.