Αγαπητέ,

 Θυμάσαι τότε που σου έλεγα ότι σ’ερωτεύομαι ξανά και ξανά; Ακόμα. Έχεις αυτό το καταραμένο κάτι που μ’έκανε να σε βάλω σε τελείως ξεχωριστή κατηγορία από όλους τους άλλους, κι ας μη σε συμπαθούσα στην αρχή. Ίσως γι’αυτό; Επειδή δεν είχα ξανασυναντήσει κάποιον σαν εσένα; Πραγματικά πιστεύω ότι δεν θα ξαναβρώ άλλον που να είναι έτσι. Εννοώ-πριν 3 χρόνια που γνωριστήκαμε στο σχολείο, ήδη ήμουν καψουρεμένη με άλλον. Και συνέχιζα να είμαι μέχρι που μου την έπεσες. Και κάναμε σχέση. Και 3 μήνες αργότερα, άρχισα να ερωτεύομαι εσένα. Μόνο και μόνο γιατί με έκανες. Ναι. Σε χρησιμοποίησα-επειδή μόνη μου δε μπορούσα να ξεχάσω την προηγούμενη καψούρα και είπα δε βαριέσαι, ας το ρίξω στα φασώματα μπας και γίνει κάτι. Χαχα. Ακούγεται πολύ βαρύ.

 Σ’αγαπώ τόσο! Σε λατρεύω. Αλήθεια.

 Πόσα έχω μάθει; ΠΟΣΑ;; Σε ενάμιση χρόνο έμαθα όσα δεν έχω μάθει όλη μου τη ζωή. Χα. Έμαθα τι πα να πει “έρωτας”, τι “αγάπη”, τι “ζω”, τι “σχέση”. (επίσης τι “τουίτερ”, “μακ”, “τουμπλρ”, κι ένα κάρο άλλα ανθυγιεινά πράματα :) ) α και (γαμάτο) σεξ. ^^
Όμως! Έχω πολλά να μάθω ακόμα. Πρέπει να μάθω πώς θα σε χειρίζομαι εγώ. Φίλε μου, γι’αυτό λέω ότι είσαι ιδιοφυΐα. Φτιάχνεις εμένα. Με φτιάχνεις, για να φτιάξω εγώ εσένα και να μη σ’αφήσω να κατρακυλήσεις. Με πλάθεις σαν πηλό. Έλα όμως που είμαι και γαμώ τους πηλούς. Και θέλω πολύ κλάσιμο πλάσιμο.

Σε φιλώ.

Δάφνη